Chaos, arogancja, ignorancja w mediach

Coraz bardziej irytuje mnie bylejakość informatyczna w naszych mediach. Np. dopiero teraz, po tragicznych uderzeniach żywiołów w Japonii, stacje telewizyjne podają konkretną nazwę miejscowości (Fukushima, Sendai, Ibaraki), ale na początku była to wg nich Fukoshima. Przedtem, gdy mowa była o jakimś innym wydarzeniu, wiadomo było tylko, że "w Japonii", lub przkręcano nałogowo nazwy i miejscowości i ich pisownię.

Dzisiaj wkurzył mnie poranny program "Dzień dobry TVN". Dorota Wellman rozmawiała z aktorką i córką aktora - Marią Seweryn, która zaprezentowała krótki reportaż ze swojej podróży po Maroko. Wellman zadała jej pytanie, czy czuła się bezpiecznie w tym muzułmańskim kraju, a Seweryn odpowiedziała, że właściwie tak, chociaż po jej wyjeździe okazało się, iż w jej ulubionej kawiarni umarło 15 osób. I na tym koniec. Ani panią Wellman nie zainteresowało, co się tam stało, ani pani Seweryn nie czuła się zobowiązana do wyjaśnienia tej dramatycznej kwestii. Mają w dupie telewidza, który teraz zastanawia się: Jak to 15 osób umarło w kawiarni? Siedzieli, pili kawę i umarli? W jednej chwili, czy codziennie jedna przez 15 dni? A może był to zamach bombowy, ale wtedy mówi się, że te osoby zginęły, nie umarły. Ani słowa wyjaśnienia. Odniosłem wrażenie, że tak naprawdę pani Wellman nie słucha co ktoś mówi, bo jej to nie interesuje.

Sprawdziłem Dorotę Wellman w Google'u, a tam opisane jej różne wpadki i opinia, że telewizja powinna dla niej znaleźć inne zajęcie.

Natomiast wczoraj w informacyjnym portalu Onet.pl przeczytałem straszną historię o ojcu, który zabił swoją 16-letnią córkę za kolczyk w języku. Podano nazwisko potwora, jego wiek, wszystko, tylko nie to, w jakim kraju i miejscowości się to wydarzyło. Też mają gdzieś internautów. Wiedziałem tylko po końcówce "uk" że wiadomość pochodziła z mediów brytyjskich.

Tak trzymać!

Szczyt moich dotychczasowych osiągnięć w dziedzinie zbijania wagi, to 77,5 kg (z 90.), który trochę zmarnowałem w wielkanocne święta. Waga podskoczyła mi do 82 kg (1 maja), ale jak widać na załączonym obrazku, zaczyna znowu spadać, co umacnia mnie w duchu konsekwencji.

Złodziejska nowoczesność

Oto mój odkurzacz dobrej japońskiej marki po zdjęciu obudowy. Tylko tyle mogłem zrobić, gdy zaczął odmawiać posłuszeństwa kilka dni temu. Bardzo iskrzy, strzela i przerywa pracę. W życiu robiłem wiele rzeczy, m.in. byłem elektrykiem i elektromechanikiem, więc wiem że należy w silniku wymienić szczotki i przeczyścić komutator. Niestety, to co dawniej było prostą czynnością, teraz w tym nowoczesnym i "przyjaznym" człowiekowi urządzeniu jest niemożliwe. W każdym urządzeniu za moich czasów po zdjęciu obudowy od razu było widać śruby, które należy odkręcić, żeby dostać się do danej (uszkodzonej) części. A teraz? Jak widać na zdjęciu, nie ma żadnych śrubek, uchwytów ani nic podobnego. Szczotki też są zalutowane na amen.

To samo z samochodami. Gdy byłem kierowcą karetki pogotowia, potrafiłem w razie małej awarii naprawić z pomocą młotka i śrubokręta auto, gdy byłem w trasie. Teraz po otworzeniu maski od razu wiemy, że nie mamy tam czego szukać. Tylko specjalistyczny serwis może coś zdziałać nawet w razie błahego defektu. Nie inaczej z głupim kranem w kuchni. To co dawniej zabierało mi 10 minut, czyli wymiana uszczelki, teraz było problemem przez kilka miesięcy, bo nijak nie dało się do tej uszczelki dostać.

Po prostu wszystko (oprócz samochodów, dla mnie to zrozumiałe, że są naszpikowane elektroniką) teraz wytwarzane jest tak, żeby nabywca nie mógł sobie sam towaru naprawić. Tylko albo specjalistyczny (i drogi) serwis, albo konieczność zakupu nowego sprzętu.

P... lę taką nowoczesność!!!

Klimatyczna paranoja

Gdy 3 maja zobaczyłem w telewizyjnych wiadomościach obrazki z Dolnego Śląska niczym styczniowy horror, pomyślałem że to może skutek jakiejś nowej nieznanej awarii nuklearnej. Na dodatek usłyszałem komentarz, że to w maju normalne. 3 maja minusowe temperatury, śnieżyce i 20-centymetrowa warstwa śniegu na ziemi? Jak żyję 58 lat, nie pamiętam takiego maja i niech mi tu nie chrzanią! Dopiero następnego dnia ktoś się w telewizji zreflektował i przyznano, że podobna sytuacja miała miejsce 50 lat temu w Lęborku, ale bez śnieżyc - jedynie podobna temperatura i jakieś przelotne opady. A ja się wściekałem, ponieważ przez całą zimę chroniłem moje hortensje przed mrozem troskliwie owijając je specjalną tkaniną, a teraz w maju może je zniszczyć paranoidalny polski klimat (piszę tak dlatego, że w żadnym europejskim kraju nie było takiego ataku zimy 3 maja). No i narażony był pięknie rosnący młody bób. W Krakowie śnieżycy nie było, ale zimno przeraźliwie. Dzisiaj też zimno, tyle że ze słońcem.

Mój Hiroshige

Następna odsłona strony kalendarza na kolejne dwa miesiące; "Nihonbashi" (Most Japoński) z cyklu "53 sceny z Tokaido". Utagawa Hiroshige to mój ulubiony autor dawnych drzeworytów. Oglądając je w muzeum Manggha ma się wrażenie, że zostały wykonane wczoraj - tak wciąż żywe są ich barwy, choć w tym roku mija 200 lat, od kiedy rozpoczął naukę w pracowni Toyohiro Utagawy (dlatego zaczął używać tego nazwiska, w miejsce swego rodowego - Andou). Poza tym bardzo lubię realizm życia w dawnej Japonii, przedstawiany w jego pracach. Są jak artystyczny dokument.

1 maja

Dzisiejszy dzień jest dla większości Polaków przede wszystkim świętem beatyfikacji Jana Pawła II. Już nie ma hucznie obchodzonego Święta Pracy, ale w mojej pamięci utkwiło ono dość mocno. 1 maja dla chłopaczka z Basztowej był wielką frajdą. Ulica Basztowa była w czasach PRL główną arterią defiladowo-reprezantacyjną Krakowa i to przez nią przejeżdżały odkryte limuzyny z cesarzem Etiopii Haile Selassie, generałem de Gaulle itp., co mogliśmy (nasza rodzinka) obserwować przez okna naszego mieszkania wychodzące na łuk zakrętu tej ulicy i na Planty. W dzień pierwszomajowego pochodu z reguły od rana świeciło słońce i grzmiały marsze z ogromnych megafonów. Mama na parapetach okien kładła dla wygody koce i małe poduszki, bo gapienie się na pochód trwało kilka godzin. Same tłumy maszerujących nie były ciekawe, ale co jakiś czas ktoś znajomy z tego tłumu do nas machał, żeby za chwilę wpaść z wizytą. Dla nas dzieciaków atrakcją były najróżniejsze dekoracje niesione lub wiezione na ciężarówkach. Na sąsiednim balkonie urzędował mój sąsiad i kolega Leszek P., z którym ukradkiem rzucaliśmy korkami nabitymi szpilkami w duże czerwone balony z helem, czego efektem był huk i zaskoczenie trzymającego lub trzymającej zwisający już sznurek. Z biegiem lat 1 maj przestał być dla mnie atrakcją, ponieważ w starszych klasach podstawówki zaczęto nas ciągać na pochody, co w szkole średniej, a później w pracy stało się regułą i przymusem. Za niestawienie się na pochodową zbiórkę zabierano premię, traktowano to jak zwykłą bumelkę. Z najbliższymi kolegami unikaliśmy jak ognia wręczenia nam "szturmówki" (czerwonego lub biało-czerwonego sztandaru) do niesienia, ponieważ trzeba się było z niej rozliczyć po pochodzie, czyli było się uwiązanym do końca imprezy. Bez tego obciążenia urywaliśmy się szybko z pochodu, by w zacisznym miejscu spokojnie wypić zakupioną pokątnie wódkę. 1 maja był zakaz sprzedaży alkoholu do godz. 15, ale działały liczne nielegalne punkty zaopatrzeniowe. Funkcjonowały też najzupełniej legalnie prowizoryczne bufety z napojami i kanapkami - można było tanio zjeść bułkę z dawno nie widzianą szynką czy kiełbasą. Kto tego nie przeżył, ten nie zrozumie, czym kiedyś był "pierwszy maj".

Kodomo-no Hi, japoński Dzień Dziecka

We wtorek 3 maja (tak u nas jak i w Japonii - Dzień Konstytucji) Muzeum Manggha zaprasza dzieci i rodziców na japoński Dzień Dziecka - Kodomo-no Hi (w Japonii 5 maja). W godzinach 10 - 13 w budynku na dzieci czeka wiele atrakcji. Tematem przewodnim będą japońskie miasta: Tokio, Kioto, Osaka, Jokohama i zwiedzanie najwspanialszych tamtejszych zabytków. W programie także m.in.: origami, kaligrafia, malowanie kanji na buziach, wiele zabaw i konkursów z nagrodami. Przed muzeum jak co roku zawisną na wysokich masztach karpie z kolorowego materiału. To całe rodziny karpi koinobori; na samym szczycie masztu zawiesza się proporzec fukinagashi, potem karpia tatę - magai, mamę - higai oraz małe karpie - tyle, ile jest dzieci w domu. W Japonii wierzono, że karpie po przepłynięciu pod prąd rwącej rzeki Huanh He [? - to kojarzy mi się ze znaną ze szkoły chińską rzeką Huang Ho] zmieniają się w smoki - dumne i silne stworzenia. Rodzice, wieszając karpie, życzyli dzieciom, żeby były tak dobre, silne i śmiałe jak karpie koinobori.

[Po przeczytaniu informacji w "GW".]