Rozkoszne kolacyjki

To moja kolacyjka w wielkanocnym stylu, w ramach udzielonej sobie samemu dyspensy. Kiełbaska prawdziwie wiejska, domowa sałatka jarzynowa i szynka obficie potraktowana sosem chrzanowym. Do tego pięć kromeczek z jednej bułki z masłem. Aż się boję wchodzić na wagę.

Dyspensa

Moje odchudzanie daje wyniki, choć ostatnio waga w nieuzasadniony sposób podskoczyła do 80 kg. Skoro tak się dzieje, to dam jej prawdziwe powody do wzrostu. Po prostu na te dwa dni świąt udzieliłem sobie dyspensy i już dzisiaj na rodzinnym śniadaniu świątecznym jadłem bez zahamowań wszystko, co leżało na półmiskach: szyneczkę, kiełbaskę, baleronik, indyka, jajka na twardo, sałatkę jarzynową, sos tatarski i chrzanowy, oraz szarlotkę, makowiec, sernik, ciasto czekoladowe i takie pyszne o nazwie "Czar Karaibów". Do domu dostałem zapasy na jutro, a tak naprawdę na kilka dni i też zjem to bez wyrzutów sumienia. Wiem tylko, że potem nastąpi totalne przykręcanie śruby, czyli będą głodowe racje żywnościowe. Trudno - coś za coś.

Sukces?

Jak widać na załączonym obrazku moja zawziętość daje wyniki. Z 90 kg w stosunkowo krótkim czasie zejść do 77,5 ? Nieskromnie powiem, że można to nazwać sukcesem. Jednak przez kilka ostatnich dni moja waga nieco wzrosła i trzyma się blisko 80 kg, co trochę mnie irytuje. Prawdopodobnie jest to kara za trzy bułki zjadane między obiadem, a nocnym spoczynkiem. Trzeba będzie wrócić do początkowych dwóch bułek. Kroję taką bułkę na kromki i robię małe kanapeczki, więc nadal mogą to być trzy posiłki, choć już nie z trzech bułek. Obiad nadal będzie połową dawnego obiadu. Śniadanie też wciąż w postaci 1 bułki z połową serka wiejskiego.

Po chorobie komputera

Odzywam się po dość długiej przerwie spowodowanej awarią komputera. Pewnego dnia pecet po prostu się zbuntował, zaczął zwalniać, żeby w końcu odmówić posłuszeństwa do tego stopnia, że nie dało się go nawet wyłączyć w normalny sposób - trzeba było odcinać dopływ prądu. Okazało się, że biedne urządzenie zostało zaatakowane przez watahę wirusów, której nie poradził system Avax. Fachowcy w moim ulubionym małym zakładziku naprawczym męczyli się dwa dni, ale przepędzili precz podstępną bandę szkodników, naprawili uszkodzenia i zainstalowali Nortona. Mam nadzieję, że ten nowy strażnik będzie czujniejszy.

Kraków bliski Japonii

Zaraz po kataklizmie w Japonii Polacy (jak wszędzie na świecie) zaczęli organizować różne akcje solidarności i pomocy. W ubiegły piątek (18 marca) krakowska redakcja "Gazety Wyborczej" wspólnie z Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej "Manggha" rozpoczęła akcję pomocy dla miasta Kesennuma. To niewielkie, spokojne portowe miasto zostało całkiem zmiecione przez tsunami. Oprócz zbierania środków finansowych, dyrektorka "Mangghi" Bogna Dziechciaruk-Maj i jej zastępczyni Katarzyna Nowak uznały potrzebę także gestów symbolicznych i ogłosiły akcję składania papierowych żurawi wg sztuki origami. - "Jesteśmy miastem, które - jak żadne inne w Polsce - jest bliskie Japonii. Jak pomóc? Potrzeba pieniędzy, ale potrzeba też gestów....". Żuraw w Japonii jest symbolem długowieczności i miłości małżeńskiej. Podarowany przez kogoś przynosi szczęście i daje siłę. Poskładane przez krakowian figurki tych ptaków zostaną wysłane do Kesennumy.

W czwartek 17 marca konsul generalny USA w Krakowie Allen S. Greenberg wraz z małżonką Haruko (z pochodzenia Japonką) wydał charytatywną kolację, podczas której zbierano datki dla poszkodowanych przez trzęsienie ziemi i tsunami w Japonii. Do prywatnej rezydencji konsula przybyli współpracownicy konsulatu oraz przedstawiciele japońskiego, amerykańskiego i polskiego biznesu. Na zaproszenie konsula przyjechali też artyści japońscy, którzy wystąpili w piątek w Krakowie ze spektaklem japońskiej sztuki scenicznej shinnai i buyo (taniec połączony z pantomimą). prowadzący zespół mistrz Wakasonojo Tsuruga opowiedział, jak wiozący ich krakowski taksówkarz najpierw złożył im kondolencje, a potem nie przyjął pieniędzy za kurs, mówiąc że to jest jego wkład w pomoc Japonii. Na spotkaniu byli też mieszkający w Krakowie Japończycy, m.in. nasza znajoma artystka - Miho Iwata. Dla "Gazety Wyborczej" powiedziała: - "Przez cały dzień mailowałam z moimi rodzicami, którzy mieszkają w mieście Nagoya - to miejsce niezniszczone przez trzęsienie ziemi, ale ojciec wybiera się wkrótce do Tokio. Odradzam mu tę wyprawę, bo w naszej stolicy panuje straszna panika".

Miho-san, wydaje mi się że sama trochę panikujesz. W Tokio jest spokojnie.

Fot.1 - Wicedyrektorka "Mangghi" Katarzyna Nowak prezentuje złożonego przez siebie żurawia.

Fot.2 - Spotkanie u konsula USA.

Śmierć za rysowanie

Gdy wybuchła rewolucja w Libii, Kais Ahmed Hilali w przeciwieństwie do tysięcy innych młodych Libijczyków nie marzył o karabinie. Miał 28 lat i wciąż mieszkał w Bengazi z rodzicami, jak inni dorośli synowie, którzy nie znaleźli sobie jeszcze żony. Uważał, że nie nadaje się do wojaczki, ale może walczyć z reżimem Kaddafiego przy pomocy swojego talentu. Okazało się, że miał rację. Stał się jednym z głównych rysowników powstania, jego prace regularnie ukazywały się w rewolucyjnej gazetce. Docenili go także ludzie Kaddafiego, którzy dzwonili kilka razy i grozili, że jeśli nie przestanie, to dostanie kulkę w łeb. Ojciec Kaisa bał się, ale wreszcie był z niego dumny, choć wcześniej wątpił w syna pacyfistę. Chłopak malował od piątego roku życia i dorobił się grona wiernych fanów. Jak mówi jego przyjaciel, potrafił nawet namalować miłość; nie dziewczynę przyjaciela, tylko jego miłość do niej. - Techniki możesz się nauczyć, ale z taką wyobraźnią trzeba się urodzić.

Ostatnio Kaisowi wydawało się, że jest śledzony. Mimo to w niedzielę pojechał na plac Wodociągów (w Bengazi), żeby namalować cierpienia mieszkańców oblężonej Misraty. Poprosiły go o to władze powstania, które postanowiły przemianować plac Wodociągów na plac Męczenników Misraty. Mordercy ustawili fałszywy punkt kontrolny na ulicy przed placem. Zatrzymali samochód Kaisa i z bliska strzelili do niego sześć razy. Siedzących obok kolegów zostawili przy życiu.

Bengazi niby jest wolne, ale wciąż pełno w nim zwolenników Kaddafiego.

Ojciec Kaisa uśmiecha się, choć od śmierci syna minęło zaledwie kilka dni. Wierzy, że Kais jako męczennik za słuszną sprawę jest teraz szczęśliwy w raju.

Na zdjęciu rysunek Kaisa Ahmeda Hilalego: Kaddafi i jego synowie wynoszeni do domu wariatów.

[Z "Gazety Wyborczej"]

Bigos wesoły i bigos smutny

Wczoraj w TV zobaczyłem polskiego księdza-zakonnika, dominikanina, który pracuje w kościele parafii filialnej w Onahamie, części miasta Iwaki. Iwaki-shi leży niedaleko najbardziej zniszczonego przez tsunami Seidan. Pomaga jak może poszkodowanym mieszkańcom, usłyszałem że m.in. dwa razy ugotował dla potrzebujących bigos. Ja też w Japonii dwa razy ugotowałem bigos, gdy odbywałem bezpłatną praktykę w pewnym lokalu kategorii izakaya. Niby ta sama potrawa, ale jakże różne te bigosy, jak różne okoliczności jego przyrządzania. Ja gotowałem w radosnym czasie, dla gromadki bywalców knajpki. Tak im mój bigos smakował, że domagali się powtórki. Nie miałem wyjścia, po dwóch tygodniach mieli w menu lokalu następny Bogudan-no bigosu. A ojciec Czesław Foryś w Onahamie gotował ten bigos być może ze łzami w oczach, w czasie tragicznym, nie dla pokazania nowych smaków, ale by nakarmić głodnych. Tak, bardzo różne te bigosy, miejsca i zupełnie inny wymiar zdarzeń.