Zadziwiające

Kilka dni temu oglądałem brytyjski dokument o sangwinikach. Największe wrażenie zrobił na mnie przypadek 3,5 letniej dziewczynki. Nie umiała jeszcze mówić, za to genialnie rysowała. Pokazano jej rysunek pędzącego konia z perspektywy prawie czołowej, wyglądał jak szkic wykonany ręką Leonarda da Vinci. Pół roku później ta dziewczynka umie już mówić, ale jest w stanie narysować tylko coś w rodzaju tego uroczego konika. I tego własnie konika ja mogłem narysować, natomiast nie potrafiłbym Wam narysować tamtego, a la da Vinci.

Zupa

Odważyłem się na zupę pomidorową. Zrobiłem ją z krojonych pomidorów z puszki, zabieliłem śmietaną i dodałem drobnych lanych klusek. Bardzo dobra.

Szósty powrót ze szpitala

W czwartek (17 bm) była operacja, a w poniedziałek zostałem wypisany i jestem w domu. Teraz czekam na trzecią operację. Straszą mnie coś, że ma się ona odbyć dopiero za rok, 28 stycznia mam się stawić w klinice na badaniu kontrolnym, to się dokładnie o to wypytam. Nie chciałbym tyle czekać na usunięcie głupiej, acz uciążliwej przepukliny pooperacyjnej. Wyglądam, jak chudy facet z połkniętą piłką futbolową. Z drugiej strony jestem szczęśliwy bez plastikowego worka przy brzuchu.

Niespodziewany przysmak

Dostałem do dyspozycji dwa kawałki schabu. Co z nimi zrobić? Udusiłem je z dodatkiem cebuli, czosnku, przecieru pomidorowego, doli i pieprzu. Zjadłem jedną porcję z dodatkiem marchewki z groszkiem i pieczywa, bo nie chciało mi się obierać i gotować ziemniaków. Jutro do drugiego schabiku ugotuję już ziemniaki, bo szkoda pysznego sosu. W ogóle całość wyszła nadspodziewanie smacznie.

Koniec mojego idola

Jak to bywa i jak o tym już pisałem, aktor którego znamy dobrze, ale jedynie z ekranu i którego bardzo lubimy, prywatnie jest zupełnie innym człowiekiem, co jest rzeczą naturalną, ale też i niekoniecznie fajną osobą i np. mądrym facetem. Chodzi mi tutaj o Gerarda Depardieu, a może właściwie Żorę Diepardiewa. Tego, że ucieka przed drakońskimi podatkami, być może nawet niezgodnymi z francuską konstytucją, nie mam mu za złe, robi tak wiele osób "świecznikowych" na świecie, choć to "niepatriotyczne". Dużo gorzej odbieram jego wypowiedzi w związku z przyznaniem mu obywatelstwa rosyjskiego. Pokazał, że jest bufonem bez pojęcia, czym jest demokracja i poszanowanie praw człowieka, nazywając Rosję "wielką europejską demokracją", wykazując też ignorancję geopolityczną. Okazało się, ze przede wszystkim kocha on mamonę i zaprzyjaźnia się momentalnie z tymi, którzy pozwalają mu ją pomnażać. Putin już jest jego najlepszym przyjacielem, a od dawna (o czym ja się wczoraj dowiedziałem) kumplem jest też Fidel Castro. Dlaczego Fidel? Ano dlatego, że Żora Diepardiew na Kubie ma szyby naftowe i poszukuje ropy na wykupionych przez siebie terenach. W Ameryce Południowej ma winnice i też przyjaciół, nie ważne - dyktator, czy nie. Winnice ma też w Bułgarii i na Ukrainie, w Rumunii firmę tekstylną i telekomunikacyjną, wszędzie gdzie można tanio robić interesy, tam je robi. Stara się zarobić na wszystkim, ma nawet licencję na sprzedaż motocykli Yamahy we Francji i wielki salon (6000 m) w Paryżu. Jego zarobki aktorskie i tantiemy z tego tytułu są tylko ułamkiem w dochodach. Interesów w branży filmowej jednak nie unika, a ostatnio wywołał zamieszanie, gdy w 2012 r. nagrał teledysk z Gulnarą Karimową, córką dyktatora Uzbekistanu i na dodatek obiecał udział w jej filmie. No cóż, przyjaźń z władcą Uzbekistanu też się przyda, tam też jest ropa. Mógłbym jeszcze wymieniać długo, jak np. udział w urodzinach namaszczonego przez Moskwę władcę Czeczenii Ramzana Kadyrowa i wielu innych wątpliwej jakości imprezach, jak również w niezliczonych reklamach, nawet konkurencyjnych firm jednocześnie. Ale kończ waść, wstydu oszczędź.

Prosty wynalazek

Psie kupy na chodnikach i trawnikach zawsze doprowadzały mnie niemal do szału. Jak kiedyś pisałem, mimo istniejących przepisów strażnicy miejscy wolą ścigać babcie ze stanikami i pietruszką na Kleparzu, niż wymierzać mandaty za zasrywanie miasta, zapewne dlatego, że sami mają psy i po nich nie sprzątają. Niektórzy starsi właściciele psów nie robią tego przyzwyczajeni obyczajami komuny i paru lat po niej, albo tłumaczą się trudnościami ze schylaniem się. Radę na te tłumaczenia znalazł były prezes Krakowskiego Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami, pan Leszek Sokołowski. Jego prosty wynalazek, to długi kijek z przyczepionym kuchennym sitkiem. Gdy jego mops na spacerze kuca, pan Leszek podstawia mu pod ogon owo sitko i kupa w nim ląduje, a potem w woreczku i pojemniku na odchody. Jak się chce, to się robi co trzeba.

Powietrzna przeprowadzka

Zarówno tzw. białe jak i czarne nosorożce są prawie na granicy wyginięcia. Rozmnażają się powoli, samica po niemal 16-miesięcznej ciąży rodzi tylko jedno młode i to raz na 3, 4 lata. Dlatego w Afryce podjęto akcję przesiedlania nosorożców na tereny niedostępne dla kłusowników, a przyjazne tym zwierzakom. Odbywa się to drogą powietrzną. Na zdjęciu czarny "przesiedleniec" przenoszony przez helikopter. Po uprzednim uśpieniu jak mniemam.

Odwróciłem to zdjęcie i teraz widać, że nogi nosorożca są naciągnięte pod jego ciężarem. Gdyby zrobić fotomontaż, dodając tu pod nogi zwierza podłoże, wyglądałby jak dziwoląg z nienaturalnie długimi kończynami.

Pobudka

Ktoś się wreszcie w ekipie Owsiaka, albo i sam Owsiak obudził. Być może jakoś do tej pory nie zwracałem uwagi na to, że wszelkie owsiakowe (i nie tylko) akcje dotyczyły tylko pomocy chorym dzieciom. Jeszcze nie byłem tak zagrożony zdrowotnie, jak teraz, gdy jednak zaczęło mnie lekko irytować, że nikt nie myśli, że starsi też chcą żyć i mają do tego prawo. Tym bardziej ostatnio mnie to wkurzało. To takie łzawe, to rozpływanie się wyłącznie nad dziećmi. A starsi i równie bezbronni na śmietnik i cmentarz? Owsiak więc się obudził i łaskawie ogłosił, że kolejna zbiórka ma zapełniać skarbonki do połowy na rzecz chorych dzieci, a druga połowa ma być na leczenie seniorów. Pani Bożena Walter może też się otrząśnie, bo jej akcje też dotyczą tylko dzieci. Starsi też chorują, też są bezbronni i też mają prawo jeszcze trochę sobie pożyć, zwłaszcza że niejednokrotnie sobie na to dotychczasowym życiem zasłużyli.

Obrzydzenie

Z coraz mniejszą chęcią, może nawet z coraz większą niechęcią oglądam czasem "Rozmowy w toku" w TVN i powtórki w TTV. Wygląda na to, że Ewa Drzyzga traci koncept i głupieje. Podczas gdy dawniej poruszała tematy naprawdę ciekawe i społecznie drażliwe, nawet (co mi się podobało) potrafiła w swoim studio pogodzić z sobą romskich i polskich sąsiadów z małego miasta, teraz coraz bardziej schodzi na manowce populizmu i taniej sensacji. Wczoraj np. słuchałem do czasu, jak niepełnosprawni młodzi ludzie radzą sobie z seksem. Naprawdę mało mnie obchodzi, jak to robią inni ludzie, a już najmniej, jak inwalidzi. Jest to dociekliwość niezdrowa i niesmaczna. Przeskoczyłem na inny kanał w momencie, gdy sympatyczny skądinąd chłopak na wózku inwalidzkim opowiadał, jak dziewczyna bała się, czy go nie uszkodzi "jeszcze bardziej", jak zażył viagrę. Drzyzga zapytała go, jak było, a on na to - "zajebiiiście!". I wielkie brawa od Ewy i publiczności. No super! I to w takim kontekście! To obrzydliwe słowo w jakiś dziwny sposób zdobyło sobie legitymizację w wielu popkulturowych programach telewizyjnych, w tych różnych "mamtalentach", "tylkomuzykach" itp. Co chwilę popisują się nim publicznie zarówno wykonawcy, jak i jurorzy. Może ktoś tym ostatnim zwrócił uwagę, bo Agnieszka Chylińska (a może M. Foremniak) zaczęła używać dziwacznego i niby eufemistycznego określenia - "zajedwabiście". Tak trudno uwolnić im się od obrzydlistwa, że nic nie pomaga owijanie go w jedwab. Może gdyby spytali swoich babek i prababek, co kiedyś czerwonoarmiści robili dziewczętom z terenów "wyzwolonych" i jak oni to nazywali, może przestałoby być w ich oczach i uszach wszystko tak "zajebiste"?

Ryżowy obiad

Po powrocie z zakupów zorientowałem się, że nie mam do obiadu ziemniaków. Postanowiłem wykorzystać ryż japoński. Sęk w tym, że na obiad były gołąbki (kupne), więc można by powiedzieć, że jadłem ryż z ryżem, jak ziemniaki z frytkami. Jednak pudliszkowe gołąbki mają mają prawie samo mięso w farszu, po drugie japoński ryż smakuje wyjątkowo.

Atak spodziewany

Tym razem chyba już tak zostanie na dłużej.

Szarobure budy

Na placu pod Dworcem Głównym i Galerią Krakowską postawiono budy Kiermaszu, czy Jarmarku Adwentowego. Wszystko dobrze, czasem można kupić fajne rzeczy przy takich okazjach, tylko jedno ale. Dlaczego w miejscu, gdzie kieruje oczy każdy turysta przybywający koleją (lub samolotem i dowożony jest z lotniska) te budy muszą mieć tak ohydny kolor? A właściwie nie mają żadnego, bo jak nazwać tak pomazane dechy? W takiej tonacji były wewnątrz wszystkie areszty PRL-u, a kilka lat temu na ulicach Lwowa widzieliśmy z Ayano potworne maszyny-automaty z wodą sodową - o takiej właśnie barwie. Zapewne był to spadek po ZSRR.

Kto tu jest głupi?

Od wczoraj w mediach chóralne jojczenie i ogólne wyrażanie strachu przed kryminalistami opuszczającymi polskie więzienia. Mowa o tych mordercach, gwałcicielach i innych bandziorach, którzy w r. 1989 uniknęli wykonania kary śmierci, bo najpierw wprowadzono moratorium na jej wykonanie, a potem ją zniesiono. Niestety nasz kodeks karny nie przewidywał dożywocia, więc tę najwyższą ostateczną karę zamieniono im na 25 lat więzienia. Właśnie w tych dniach grupie takich "szczęśliwców" kończy się ta odsiadka, ale akurat nie o nich mi chodzi. Chodzi mi o przykład głupoty i złośliwości ówczesnych sądów (która nie omija obecnych). Ten przykład, to naprawdę niebezpieczny psychopata, którego właśnie pokazali w TV, jak opuszcza więzienie i odgraża się, że będzie zabijał. A więzienne władze, sąd i prokuratura rozkładają ręce, że nic nie mogą zrobić. Oczywiście, że teraz to mogą go w d... pocałować, bo przecież niezawisły sąd w majestacie prawa 25 lat temu uznał go za poczytalnego. Nie można go więc wsadzić do psychuszki, ani przedłużać w nieskończoność odsiadki, bo żyjemy w kraju praworządnym, nieprawdaż? I tu się własnie mści teraz zaciekłość sędziów, którzy nawet wariatów uznawali za normalnych, aby tylko delikwent jak najszybciej wylądował w więzieniu. - "My ci damy szpital! Do pudła siedzieć, powiesić!". Teraz mamy tego skutki - niepoczytalny psychol wychodzi na wolność, a za świra uznają go dopiero, gdy zabije kolejną ofiarę. Wyląduje dopiero teraz w psychiatryku i będzie się śmiał, bo on i tak już nie umie żyć na wolności.

Chamskie zagrywki

U Justyny Kowalczyk też powtórka z rozrywki. Znowu wojna polsko-szwedzka, znowu Szwedzi w prymitywny i chamski sposób starają się jak mogą, żeby "umilić" życie tej, która ma czelność zagrażać ich sportowym gwiazdom. Właśnie w TV-Info dowiaduję się, że jak w poprzednim sezonie na zawodach znów przydzielono jej pokój z marnym ogrzewaniem i ... tu przeszli samych siebie - bez okna. Wraz ze swoim trenerem wywalczyli coś trochę lepszego, ale niesmak pozostaje. Jak tym debilom nie wstyd robić takie chamskie zagrywki! Niechby coś takiego przytrafiło się skandynawskiej gwieździe w Polsce, ile byłoby wrzasku na cały świat! Dlaczego my nie krzyczymy o ich chamstwie?

Znak od uchodzącej duszy?

I powtórka z "rozrywki"; miała być operacja - był 48-ośmiogodzinny pobyt w klinice. Mam tylko satysfakcję z odniesionego małego zwycięstwa w boju z lekarzami o zastosowanie narkozy przy bardzo nieprzyjemnym badaniu. W końcu uznając moje argumenty uśpiono mnie na te pół godziny, za co jestem niezmiernie wdzięczny ordynatorowi oddziału. Uniknąłem paskudnego dyskomfortu i bardzo deprymujących odczuć. Wróciłem do domu i mam czekać 14 dni na wyniki badań wycinków, które pobrano w czasie mojego odlotu. Potem będzie kolejny termin operacji, po której - jak się okazało - ma być operacja trzecia z kolei, ponieważ nie da się zrobić obu rzeczy za jednym zamachem. Ale chciałem o czymś innym. Jestem z przekonania agnostykiem i nie wierzę w żadne nadprzyrodzone znaki, a jednak... coś takiego się wydarzyło. Otóż na początku pobytu w klinice byłem trochę zły, ponieważ ulokowano mnie w 7-osobowej prawie pustej sali bez telewizora. Leżał tam tylko jeden pacjent, podłączony do różnych urządzeń, ale kontaktowy. Kilka godzin siedziała u niego żona. W ciągu dnia niestety musiałem uciekać na korytarz, bo ten biedny gość musiał wypróżniać się do basenu. Na drugi dzień cieszyłem się razem z nim, że zaczyna korzystać z toalety po przewiezieniu go tam na wózku. Po południu zaczęło się z nim dziać coś niedobrego, włączył się alarm, dwie praktykantki pobiegły po lekarzy. Zbiegł się chyba cały oddziałowy personel, krótkie działania i pacjent zaczął mówić, że już jest lepiej. Po chwili zabrali go razem z łóżkiem na kółkach na inną, lepszą - jak mniemałem salę. A po jakimś kwadransie rozległ się w sali wielki huk. Okazało się, że spadła duża (ok. 120 cm dł.) obudowa lampy na puste nowe łóżko w miejscu po tamtym pacjencie. Pomyślałem; dobrze, że go zabrali, bo spadło by mu to na głowę. Następnego dnia samotnie czytałem książkę w łóżku, gdy przyszła żona tego pana z córką, obie w czerni. Zapytała mnie, czy jej mąż umarł przy mnie i poprosiła, żebym jej opowiedział, jak było. Stanęły mi świeczki w oczach i nie mogłem uwierzyć, że on już nie żyje. Złożyłem wyrazy współczucia i powiedziałem jak było z jego zasłabnięciem i że przy mnie żywego zabrali go z sali. Powiedziałem też, jak spadła ta lampa, a ona na to, że w tym samym momencie wysiadła jej komórka (choć była naładowana), gdy chciała do niego zadzwonić. Zaniemówiłem, bo naprawdę nie wierzyłem w "znaki", ale tym razem własnie byłem tego świadkiem. Oczywiście mógł to być najzwyklejszy przypadek, ale czy co dzień ni stąd ni zowąd z sufitu spadają lampy w takie, a nie w inne miejsce? Naprawdę nie wiem, co mam o tym myśleć. A głowa mi i tak rośnie od myślenia o tym, co będzie dalej z moją sytuacją.

Zmieniłem pościel, jestem spakowany, sprawdzam - czego mogłem zapomnieć. Za godzinę pojadę do kliniki, a jutro na stół operacyjny. Do zobaczenia (przeczytania).

Słodko pikantne

Trafiłem na rewelacyjne ciastka. Kupiłem je jako czekoladowe z dodatkiem maliny, a po zjedzeniu pierwszego oprócz fajnej słodkości poczułem intrygujące lekkie pieczenie w ustach. Spojrzałem jeszcze raz na opakowanie i wtedy dopiero zobaczyłem, że markizowy krem zawiera również chili. Słyszałem już o takich rzeczach, jak czekolada (płynna) z chili w Meksyku i innych krajach Ameryki Łacińskiej, ale dopiero teraz się z tym zetknąłem. Naprawdę fajne markizy.

Ostatnie takie obiady przed kolejną operacją

Pierogi ruskie z cebulką

Pierogi z truskawkami ze śmietaną i sokiem wiśniowym

To ma być trendy, cool i na czasie?

Od jakiegoś czasu z niesmakiem patrzę na znane i nieznane kobiece twarze zeszpecone nową modną koszmarną fryzurką w postaci cebulkowatego pęczka włosów zaczesanego do góry nad czołem. Kobiety i dziewczyny przede wszystkim chcą być modne i bezkrytycznie stosują się do trendów. Żadna nie zastanowi się, czy ta fryzura pasuje do jej twarzy, a według mnie nie pasuje ona do żadnej. Nawet inteligentna buzia nabiera w tym przybraniu głowy imbecylskiego wyrazu. Z politowaniem i złością patrzę na oszpecające się bezmyślne stada idiotek. No cóż, kobitki takie już są - będzie moda chodzić nago, będą biegać po ulicach na golasa. Faceci zresztą nie są dużo lepsi w tym względzie. Mijająca już kretyńska moda na trzydniowy zarost też mnie irytowała. Powodowała ona to, że jakiś znany i lubiany nawet jegomość wyglądał jak menel, który przed chwilą ukradł gdzieś garnitur. Kto takie bzdury wymyśla? Jakiś bęcwał w rodzaju Jacyków wyduma sobie coś "rewelacyjnego", a potem ogłupiałe stada obojga płci w owczym pędzie bezkrytycznie robią z siebie durne manekiny. I wydają na to pieniądze. Jak dobrze być wolnym od niewoli mody!

Zachcianka

Przyszła mi ochota na omlet z groszkiem. Przed jego usmażeniem przyrumieniłem trochę tartej bułki i dlatego gładko zszedł w całości z patelni. To patelnia z teflonem, więc zapewne obyłoby się bez bułki, ale to dobry sposób przy zwykłej patelni, jeśli smakosz nie chce, żeby omlet pływał w tłuszczu.