Wolno myślący

W piątek trzeci raz oglądałem komediodramat "Forrest Gump". Za każdym poprzednim razem nie bardzo rozumiałem o co chodzi z jedzeniem lodów w szpitalu. Dlaczego ranny w tyłek Forrest cieszy się, że z powodu takiej właśnie rany może objadać się lodami. Dopiero w piątek, za trzecim razem pojąłem, że chodzi o leżenie tylko na brzuchu. Gdyby musiał leżeć na wznak, nie bardzo wychodziłoby mu zjadanie cieknących lodów. Może jeszcze na boku dałoby się coś zrobić.

Prawo serii

Prawo serii działa: podczas szykowania śniadania znowu rozległo się pukanie do drzwi. I znowu ktoś chciał wiedzieć, jak dostać się do sąsiadów, którzy mieszkają jak w niedostępnej twierdzy z wiecznie ujadającym psem. Tym razem wyjaśniłem co należy zrobić, bo nic nie kipiało w garnku, ani nie przypalało się na kuchence.

Jak Stanisław Lem i Władysław Bartoszewski ukradli ananasa

Jak zwykle po czasie czytam zaległą prasę i w "Gazecie na Nowy Rok" znalazłem świetny materiał: wywiad z prof. Władysławem Bartoszewskim o jego przyjaźni ze Stanisławem Lemem, a więc temat właściwie nieznany. I mnóstwo zupełnie nieznanych rzeczy się dowiedziałem. Najbardziej śmieszna historia wydarzyła się w latach bodaj 80-tych, kiedy obaj z rodzinami przebywali w Wiedniu i Berlinie Zachodnim. Pewnego razu przypadkiem znaleźli się w jednym hotelu z gośćmi konferencji organizowanej przez Aspen Institute (organizacja lewicowa). Zeszli w południe do restauracji, a tam szykują stoły na bankiet dla tych gości. A więc góry jedzenia, a na szczycie jednej z piramid ananas. "Patrz" - mówi Bartoszewski - "lewacy, a się będą ananasami objadać". - "Będą albo nie będą" - burczy Lem i mruga, szybko otwierając drzwi. Pan Władysław równie szybko porwał ananasa, wsadził go pod płaszcz i obaj uciekli do mercedesa Lema.

Zacytowałem tutaj śmieszną historyjkę, ale w tym materiale jest mnóstwo innych interesujących informacji o książkach, ich pisaniu i wydawaniu za granicą. A także o prawdziwej przyjaźni. Tylko taki człowiek jak profesor Bartoszewski potrafi tak ujmująco, a jednocześnie prosto wspomnieć nieżyjącego przyjaciela.
Na zdjęciu z owiniętą szalem głową Władysław Bartoszewski, obok Stanisław Lem. Prawdopodobnie po paru szklaneczkach, może kiedy opijali śmierć Breżniewa (też była o tym mowa).

P.S. Na podstawie opisanego tu wydarzenia i historii pewnego obrazka mogę wysnuć wniosek, że mądre i dobre osoby czasem lubią ukraść ananasa.

Curry

Oto potrawa curry ziemniaczano-kiełbasiana, w której przyrządzaniu przeszkadzała mi pani w pomarańczowej kamizelce.

Domokrążcy

Są domokrążcy legalni i niezbyt legalni, są też uciążliwi. Do najbardziej legalnych domokrążców należy rzecz jasna listonosz. Często z utęsknieniem jest wyczekiwany, czasami jednak z obawą; a to wtedy, gdy mamy coś na sumieniu i drżymy przed jakimś wezwaniem, lub grzywną. Również chyba legalni są akwizytorzy usiłujący nam sprzedać nie chciane i dziwne czasem przedmioty. Dalej w tej swoistej hierarchii idą chyba przedstawiciele innych niż katolickie wyznań, przede wszystkim Świadkowie Jehowy, czyli Badacze Pisma Świętego. Tym ludziom wystarczy jednak powiedzieć, że nie jesteśmy zainteresowani itd., i odstąpią od naszego progu. Na końcu tego łańcucha są różnego rodzaju oszuści, złodzieje i wyłudzacze.
Przez ostatnie cztery (oprócz niedzieli) dni miałem istny nalot domokrążców, zważywszy na to że przez kilka miesięcy pies z kulawą nogą do mnie nie zagląda. Prawie zawsze pukanie do moich drzwi rozlegało się dokładnie wtedy, gdy mieszałem w garnku i pilnowałem jakiejś obiadowej potrawy. W czwartek przyszedł przedstawiciel firmy ubezpieczeniowej w celu sprawdzenia mojego stanu majątkowego. W zasadzie wszystko się zgadzało, oprócz tego że żywię się u mojej siostry, gość jednak przyjął to wyjaśnienie, mimo bulgoczącego garnka na kuchence.
Następnego dnia o tej samej porze z gotującym się obiadem zapukał listonosz. Osoba ta jednak była mile przeze mnie widziana i wpuszczona do środka, ponieważ przyniosła pieniążki.
W sobotę wieczorem przylazła z awanturą pijana sąsiadka, więc zamknąłem jej drzwi przed nosem. Tylko przez chwilę jeszcze słychać było jej wrzaski na korytarzu. A przed chwilą znowu podczas mojego kucharzenia (mieszałem zasmażkę do curry) ktoś zapukał. Przybyszem okazała się dziwna pani w pomarańczowej kamizelce (jak przy robotach drogowych), która chciała wiedzieć, jak dostać się do moich sąsiadów. Gdyby to była inna chwila, wytłumaczyłbym jej, ale nie chciałem spalić zasmażki, więc pożegnałem ją szybko i niezbyt uprzejmie.
U mnie tak właśnie jest: przez prawie rok nikt się nie pojawia, żeby potem była jedna wizyta za drugą; niezapowiedziana i w najmniej odpowiednim momencie (nieraz wtedy gdy biorę prysznic, lub siedzę "na tronie").
Zgodnie z prawem serii, jeszcze wieczorem, w najważniejszym momencie oglądanego przeze mnie filmu ktoś zapuka, albo zadzwoni telefon. Mój milczący zwykle aparat dzisiaj już dwa razy zadzwonił, ale tylko zadzwonił. Ciekawe, że telefon odzywa się zawsze w czasie akcji filmowej, a nigdy nie podczas bloku reklamowego. Cały boży dzień siedzę w domu i ludzie o tym wiedzą, ale dzwonią zawsze w czasie filmu. Tylko telefony reklamowe z różnych firm wykonywane są w ciągu dnia, również w porze obiadowej.

Etap

Kolejny etap tworzenia urodzinowej kartki; nadanie wyrazu i kolorów. Pozostał tytuł, tekst i werniks na koniec.

Storczyk

Ten jeden zżółknięty pączek odpadł, ale następne rokują nadzieje.