Jaśnie Kuchenka IV i plamy na liściu

Oto czwarta już kuchenka funkcjonująca w naszym domu. Z tym, że pierwsza przetrwała prawie pełne 9 lat i jeszcze grzeje, choć ma "wybulone" do góry palniki. Natomiast po niej kupiliśmy wraz z Ayano fajną też 2-palnikową, wykonaną bardzo estetycznie ze stali nierdzewnej, ale zaraz ją zwróciliśmy. Powodem było zbyt wczesne wyłączanie przez termostat dużego palnika, przez co ciężko było zagotować garnek wody. Niestety "nierdzewek' sklep już nie posiadał, więc zwrócono nam różnicę cen i wymieniono kuchenkę na emaliowaną, tej samej marki, mniej szykownej, ale pdobnie funkcjonującej. Ta z kolei wytrzymała nieco ponad 2 miesiące. Wczoraj stwierdziłem, że postawiona do odgrzania zupa (znowu duży palnik) jest wciąż zimna, choć kontrolka się świeci. Zupę zagrzałem na małym palniku i zaraz po obiedzie poszedłem z jeszcze gorącą kuchenką reklamować jej usterkę. Po drodze zastanawiałem się, gdzie będę jadał obiady, jeśli każą mi czekać na naprawę gwarancyjną - może w pobliskiej pizzerii? Ale nie było tak źle; kuchenka została wymieniona na nową, jednak zauważyłem, że z magazynu przyniesiono na wymianę najpierw kuchenkę uszkodzoną. Przecież producent, to niemiecka firma, dlaczego przysyłają takie barachło? Czyżby znowu fatum polaczkowatości? Że nam można przysłać "fajans", bo i tak nikt nie sprawdzi, a Polak wszystko kupi?

Martwię się o mangowca. Od ostatniego mierzenia (wtedy błędnie podałem 8,5 cm - było 7,5) nic nie urósł, a na jednym z liści pojawiły się jakieś czarniawe plamy.

Polaczkowatość europoselska

Dziennikarze "GW" wybrali się do Strasburga, aby sprawdzić pogłoski o skłonnościach niektórych polskich europarlamentarzystów do paskudnych kombinacji. I co? Pogłoski niestety sprawdziły się, co stwierdzono po rozmowach zakulisowych z asystentami polskich i innych europosłów. Niektóre fakty są po prostu tragikomiczne i żenujące. Bo oprócz przekrętów w rodzaju rozliczania (w euro oczywiście) nieodbytych imprez i konferencji, zatrudniania rodziny, znajomków i martwych dusz (to nie tylko Polacy), mają miejsce sytuacje kompromitujące tych ludzi i nasz kraj. Np. jeden z posłów zapomniał wyjąć z bagażu jakiś obcinacz do paznokci, więc na lotnisku czujnik zabrzęczał. Choć jego bagażu na przejściu dla VIP-ów nikt raczej nie kontroluje, to w tym przypadku musiał otworzyć walizę (żeby wyjąć powód alarmu), a tu wysypują się hotelowe mydełka, szampony i kapcie z widocznym hotelowym logo. Obok stali dwaj niemieccy parlamentarzyści i Anglik. Niemcy zachowali kamienne twarze, ale Anglik ryknął śmiechem.
Inny nasz pomysłowy rodak dyplomata przywozi do Brukseli i Strasburga worki złotówek, które potem wrzuca zamiast euromonet do różnych automatów. Następnie z dumą przywozi dzieciom setki nakradzionych batoników i innych dupereli.
Ludzie! Przecież oni zarabiają więcej, niż Angela Merkel! Więc dlaczego to robią? Przecież nie z biedy. Z cholernego nawyku złodziejstwa i kombinowania za wszelką cenę. I tacy ludzie reprezentują nas w Europie i w świecie. Nie piszę już o ich "działalności" parlamentarnej, bo jest po prostu żadna. Tam jadą tylko po pieniądze. Niedawno niemiecka telewizja przyłapała jednego z naszych posłów, jak w piątek, kiedy parlament europejski nie pracuje, w rozwianym płaszczu i z bagażem przybiegł tam, żeby w kwesturze złożyć podpis na liście obecności. Wtedy pomimo wolnego dnia należy się eurodniówka (może być np. jakieś spotkanie) w wys. 248 euro. Szmaciarz już w drodze na samolot do kraju nie popuścił, musiał wyłudzić jeszcze lewą dniówkę.
Tak, polaczkowatość to cecha nie tylko nieobytych szaraczków. Aż się rzygać chce!

Gotowe

Już upieczony, jeszcze gorący.

Mistyfikacja

Bardzo lubię dowiadywać się intrygujących i nieznanych szerszemu ogółowi rzeczy o np. artystach. Ale nie chodzi o plotki, lecz o historię.
Reżyser Jacek Koprowicz na łamach "Dużego Formatu GW" opowiada o realizacji swojego filmu "Mistyfikacja". Rzecz jest o Witkacym, jego życiu i niby śmierci. Oczywiście coś tam o nim wiedziałem, o jego eksperymentach narkotycznych, o firmie portretowej w Zakopanem i ekscentrycznym trybie życia, ale to czego dowiedziałem się o jego rzekomym samobójstwie, zaskoczyło mnie zupełnie, a także jego wspaniały kawał zza grobu.
Gdy niemieckie wojska we wrześniu 1939 r. wkroczyły do Polski, Witkacy wraz ze swoją przyjaciółką i muzą, Czesławą Oknińską uciekł na Polesie. Gdy tam z kolei 17 września wkroczyli sowieci, para postanowiła popełnić samobójstwo i poszła w las. Jednak z tego lasu powróciła samotnie Oknińska, opowiadając że wyrzygała truciznę, ale widziała śmierć Witkacego.
Do tej pory nie wiadomo, czy rzeczywiście wtedy umarł Witkacy, w grobie jego matki spoczywają nie jego szczątki, ale anonimowej 35-letniej Ukrainki, zaś począwszy od lat 50-tych przez kilkanaście lat na adresy różnych znajomych Witkacego przychodziły kartki pocztowe przez niego podpisane. Po długim czasie wyszło na jaw, że za życia artysta wręczał różnym ludziom zaklejone koperty z prośbą o otwarcie w odpowiednim terminie. W kopertach były antydatowane napisane wcześniej i zaadresowane kartki z poleceniem wysłania ich w którymś tam roku. Jedna z nich podobno miała termin na 2000 któryś rok. Witkacy, który choć w tamtych czasach nie znano tego pojęcia - był jednak performerem (jak słusznie zauważyła Ayano) i zakpił sobie z ludzi, z władzy ludowej również. Mieli oni wtedy inny kłopot i w związku z tym potrzebny był im żyjący Witkacy, żeby na niego zwalić swoje grzeszki. Wyjaśnieniem rzekomej śmierci artysty zajmował się specjalnie wyznaczony agent IV wydziału SB. Jednak zaangażował się w tą sprawę obsesyjnie tak, że wylano go ze służby i uznano za szaleńca. Po latach wrócił, jako specjalista "witkacolog".
Tajemnice Witkacego nie mają jeszcze rozwiązania, tak jak wiele innych spraw, np. podjęta ostatnio przez poską prokuraturę próba wyjaśnienia smierci generała Sikorskiego w Gibraltarze.
P.S. Ten czerwony kaktus, to właśnie mistyfikacja.

Śliwkobrzoskwiniowiec

Po śniadaniu zabrałem się do realizacji ciasta kombinowanego. Ułatwiam sobie robotę, wyjmując już wieczorem z lodówki kostkę masła (20 dkg) i wsypując teraz do michy zastępującej prawdziwą makutrę cukier-puder. W ten sposób mając bardzo miękkie masło i prawie roztarty już cukier, ucieranie trwa bardzo krótko. Potem 4 żółtka, przesiana mąka, rodzynki i pokrojone brzoskwinie. Po półtorej łyżeczki cukru wanilinowego i proszku do pieczenia.
Równocześnie dodaję ukręconą w tzw. międzyczasie pianę z białek. Wykładam gotową masę w prodiżu wyłożonym papierem do pieczenia, a na wierzchu kładę płukane w biegu i krojone na pół śliwki. To wszystko. Teraz zostało jeszcze 20 minut pieczenia, w sumie 45 min.

Śliwki

Śliwki osiągnęły optymalną cenę, więc kupiłem 1 kg za 1,60 zł z przeznaczeniem na ciasto kombinowane. Kombinowane, to znaczy że na bazie Ayasiowego ciasta brzoskwiniowego zrobię nadbudowę śliwkową. Już dzisiaj zabrałbym się do roboty, ale w sklepie zapomniałem o cukrze waniliowym i proszku do pieczenia. Śliwki, masło, cukier-puder, jajka, rodzynki i brzoskwinie w puszce (też niedrogie - 3,65 zł) już mam.
Na zdjęciu pokazuję rozpołowioną śliwkę, żeby było widać właściwy gatunek owocu, czyli posiadający pestkę łatwo oddzielającą się od miąższu. Są śliwki z "przyrośniętą" pestką, a takie nie nadają się do ciasta. Niewygodne są też w jedzeniu na surowo.

Teraz piszę po przerwie, którą spowodowała wizyta radcy prawnego. Podpisałem z nim umowę
na dzierżawę terenu, na którym stoi mój garaż. Przez 9 lat był z tym spokój, ale parę dni temu ujawnił się właściciel działki i poprzez tego prawnika zaczął (słusznie zresztą) dochodzić swych praw. Wytargowałem opłatę najmu z żądanych 50 zł na 15 zł. To mój mały sukcesik.

Ekspansjonista

Najwyraźniej "trzecie ucho" chce jak najszybciej zostać równoprawnym członkiem rodziny i rośnie jak na drożdżach. A mała brodawka z boku jest właściwie już tylko pryszczem w porównaniu z tym ekspansjonistą. Ale starszym pryszczem.
Wczoraj minęła 27. rocznica porozumień sierpniowych z 1981 roku i w związku z tym odbyły się uroczystości w Gdańsku. Bez Lecha Wałęsy! Prezydent Lech Kaczyński ani słowem nie wspomniał o człowieku, bez którego nie byłoby tej rocznicy. Kupa wstydu, nic więcej. Kaczyńscy zapominają o tym, że nadal byliby tylko "tymi dwoma co ukradli księżyc", gdyby nie Wałęsa.
A Lechu samotnie złożył wieniec pod pomnikiem ofiar tamtych czasów, dziennikarzom mówiąc:
"...ja sobie świętuję po swojemu..." i "...niech sobie tam >>zwycięzcy świętują<<...". A podczas uroczystości, gdy były prezydent Gdańska Paweł Adamowicz wypomniał tłumowi (i Kaczorom) krótką pamięć, przywołując nazwiska Wałęsy oraz Borusewicza, rozległo się buczenie i gwizdy. Następny przejaw polaczkowatości i chamstwa. No ale to była publiczność PiS-u i LPR-u, a to mówi samo za siebie.
A dzisiaj 69. rocznica wybuchu II wojny światowej. Wczoraj wieczorem z obu tych okazji TV publiczna puściła dość dobre filmy: "Jutro idziemy do kina" z 2007 r., o straconych latach 30-tych i straconym pokoleniu młodych Polaków, "Człowiek z żelaza" A. Wajdy z 1981 r., właśnie o porozumieniach sierpniowych z wplecionym wątkiem dziennikarza uwikłanego w zależność od SB, oraz "Zamach" z 1958 r., o przygotowaniach i zamachu na Kutcherę, gestapowskiego kata Warszawy. Ten film przypomniał mi, jak wiele takich tematów mieliśmy w szkole podstawowej.
Bo właśnie ze szkoły pamiętałem o tym zdarzeniu, tak jak o innych. Pamiętam tytuły takich szkolnych czytanek, jak właśnie "Zamach na Kutcherę", "Zamach na Cafe Club", "Zośka i Parasol" itd. To wtedy były bardzo żywe tematy, zaledwie kilkanaście lat po wojnie. No i oczywiście żyło jeszcze bardzo wielu uczestników i uczestniczek tych bohaterskich walk.