Pierwsze odloty

Zauważyłem rano zupełny brak jerzyków, nie słychać już ich radosnych pisko-wrzasków, nieba nie tną czarne strzałki z kosami skrzydełek. Jednocześnie uprzytomniłem sobie, że już wczoraj, a może i przedwczoraj nie było ich widać ani słychać. Weryfikuję w takim razie ustaloną przeze mnie kiedyś porę odlotu tych ptaków - 15 sierpnia, przesuwam tą datę raczej na około 10 sierpnia.

Zapomniałem przy zakupach o jakichś pierogach, a może mój mózg celowo "zapomniał" w momencie, gdy do planowanego na jutro lecza dokupiłem cukinię. Po tym zakupie ewentualna masa potrawy potencjalnie wzrosła i już dzisiaj mogę ją ugotować i jeść bez obawy, że braknie jej do niedzieli.
W zaprzyjaźnionym kiosku przypomniano mi, żebym "GW" z programem TV kupił już jutro. W piątek mają otwarte (to prawdziwi handlowcy), ale "piątkowej GW" nie będzie.

Szczęście Polaków

Oto podstawowe składniki leczo, albo papryki faszerowanej, z tym że do tej drugiej potrzebny jest jeszcze żółty ser - do zatykania nadzianego owocu papryki.
Miłośnicy tzw. długich weekendów, tej polskiej specjalności, znowu mają swoje szczęście od 15 sierpnia, a ja zajmuję się kombinowaniem, co wymyślić do jedzenia na 3, 4 dni bez martwienia się zamkniętymi sklepami. Wymyśliłem leczo na razie, może za tydzień będzie faszerowana papryka.
Mam co prawda flachę oleju słonecznikowego, ale znalazłem w szafce świetną oliwę z pierwszego tłoczenia. Leży już chyba drugi rok w domu i wiem, że oliwa z biegiem czasu traci na wartości, ale do duszonego w prodiżu leczo będzie dobra. To nieduża buteleczka, więc w razie potrzeby doleję oleju słonecznikowego. Jutro jeszcze zjem jakieś pierogasy, żeby leczo zacząć jeść dopiero w czwartek - ma wystarczyć do niedzieli, którą też "uwielbiam".

O.K.

Całkiem przyzwoita potrawa wyszła z tego ryżu z dodatkami i sosem cygańskim.

Różnice

Skończył się bigosik, planuję przyrządzenie papryki faszerowanej w prodiżu, bądź leczo w garnku, ale dzisiaj zjem oryginalny, świetny okrągły (nie jakiś wietnamski podłużny) ryż japoński, do którego dosypię przed gotowaniem również przywieziony przez Ayano specjalny zdrowy dodatek, w postaci różnych smakowitych nasion. Ryż gotuję w specjalnym "ryżowym" piecyku, który normalnie w Japonii pracuje na prądzie o napięciu 110 V, ale na lotnisku Narita można go kupić w wersji 230 V. Ugotowany ryż poleję sosem cygańskim "knorra" i zobaczymy co z tego będzie.
Wczoraj obejrzałem film Lionela Chetwynda z 2000 r. "Wojna Variana". Wg "Gazety Telewizyjnej" miała to być opowieść o amerykańskim Schindlerze ("Lista Schindlera"), który w czasie okupacji uratował 2 tysiące francuskich Żydów przed Holocaustem. Jednak już w pierwszych sekwencjach filmu wyszła na jaw ogromna różnica między działaniami Schindlera, a tym co robił w kolaboranckiej Republice Vichy (nieokupowanej południowej części Francji) pan Fry i jego pomocnicy. Jeszcze w USA ustalono z organizacją biznesmenów po części żydowskich, finansujących akcję i z żoną ówczesnego amerykańskiego prezydenta - Eleonorą Rooswelt, że ratowani będą tylko wielcy artyści, intelektualiści, naukowcy i pisarze. Skutkowało to później tym, że np. niemal na siłę nakłaniano do ucieczki Marca Chagalla, który wcale tego nie chciał, a matce czworga dzieci, która nie mogla pochwalić się żadnym dyplomem, odmówiono pomocy w wyjeździe, wręczając jej na otarcie łez zwitek dolarów. Tak więc Żydom nieznanym rozdawano tylko pieniądze, natomiast usilnie poszukiwano ludzi wg listy sporządzonej jeszcze w USA. Niby to logiczne i szlachetne z punktu widzenia idei ocalenia kwiatu narodu, ale u mnie pozostał lekki niesmaczek, zwłaszcza w porównaniu z determinacją Schindlera w ratowaniu WSZYSTKICH Żydów, jakich można było uratować. Poza tym wszystkim, zawsze wyłazi szydło z worka w kwestii różnicy między okupacją w Polsce z jej terrorem, łapankami, wywózkami do obozów i na roboty, publicznymi egzekucjami, a okupacją we Francji, Holandii i innych krajach "tamtej" Europy, a tym bardziej niby wolnej Republice Vichy pod rządami marszałka Petaina. Francuzi, Belgowie,
Holendrzy i inni do dzisiaj nie mają pojęcia, jak wyglądało u nas wtedy życie pod okupacją. Podczas gdy w Paryżu można było pić dobre wino, nieźle jeść i bawić się, w Polsce nie było takiej sielanki. Ludzie głodowali (nie wszyscy) i cieszyli się z każdego przeżytego dnia.

Książki

Po przeczytaniu "Dobrego Stalina" W. Jerofiejewa zostałem chwilowo bez lektury "na bieżąco", wtedy wyszukałem w stercie książek na dole "nocnej" półeczki niepozorną i cienką książeczkę "OGRÓD, POPIÓŁ" autorstwa Danilo Kiśa. To zmarły w 1989 r. w wieku 54 lat prozaik i eseista serbski. W tej jego książce rzecz dzieje się w jakichś zagadkowych miasteczkach węgierskich, to znowu serbskich, jedno jest pewne - zawsze na terenie dawnej monarchii austro-węgierskiej. Pewne wcześniejsze wspomnienia sięgają czasów tej monarchii, zaś dalsze losy rodziny toczą się tuż przed II wojną światową i w jej czasie. Większość tekstu autor poświęca swojemu ojcu, który po odmowie wydania jego kuriozalnego "Rozkładu jazdy na liniach autobusowych, okrętowych, kolejowych i lotniczych" stopniowo popadał w obłęd, a właściwie w totalne dziwactwo.
Sporo pisze też o swoich przeżyciach, przemyśleniach i czasie dojrzewania. Miejscami można się doczytać delikatnych zaznaczeń o żydowskim pochodzeniu tej rodziny i jej koligacjach. W każdym razie książka jest interesująca i dobrze mi się ją czytało, tym bardziej, że widziałem między wierszami delikatne ołówkowe japońskie notki zrobione rączką Ayano. Gdy skończyłem czytanie "OGRODU, POPIOŁU", właśnie Ayano przypomniała mi, że kiedyś zostawiła w naszym płaszowskim domku książkę Kurta Vonneguta "Syreny z Tytana". Znalazłem ją w tej samej stercie w "nocnej" półce, ale jeszcze nie zacząłem, bo przy okazji natknąłem się na "Archipelag Gułag" Sołżenicyna, akurat zmarłego kilka dni temu dysydenckiego pisarza z czasów ZSRR.
Nie jest to niestety całość, lecz jakaś I część I tomu z przedmową itp., ale ciekawe jest pochodzenie tej cienkiej i zapisanej niezmiernie drobniutkim druczkiem książeczki. Wydana jest w 1973 roku w Institut Litteraire, oczywiście Maisons Laffitte, a więc u Giedroicia w Paryżu. U góry nad napisem IMPRIME EN FRANCE jest jeszcze nadruk "Niezależna Biblioteka Krakowska". Trzeba więc zdać sobie sprawę, jaką historię ma za sobą ten niepozorny tomik. Po wydrukowaniu w paryskiej drukarni trafił do rąk kogoś, kto podjął ryzyko przemycenia go do Polski. Następnie ktoś inny zajął się jego rozprowadzaniem potajemnym - przecież w tamtych czasach "Archipelagu..." słuchało się i ja słuchałem w odcinkach w "Radio Wolna Europa", oczywiście przy niemiłosiernych wyciach i szumach sowieckich zagłuszarek.
No i czytam teraz ten początek "Archipelagu...", męcząc oczy przy tym drobnym druczku i myśląc o tym, przez ile rąk przeszła i jak się u mnie znalazła ta nie tak dawno nielegalna i groźna dla posiadacza książeczka.

Podobieństwo

Rano widziałem robiącego kupkę kota. Kot poświęca się tej czynności z pełną uwagą i powagą, ale przy tym jest dość zabawny. Jakże podobny do niego w tej sytuacji jest człowiek! Chyba dlatego zamykamy się w toaletach - w obawie przed śmiesznością.
W radiu słyszałem wypowiedź jakiegoś starszego pana, który twierdził że ma dowód na to, że kobieta nie jest człowiekiem. Na reakcję oburzonej prezenterki dał przykład; jeśli za idącą ulicą parą - mężczyzną i kobietą zawołać: "hej, człowieku!", to zawsze obejrzy się tylko mężczyzna. Chi chi!
Ja tu sobie głupkowato filozofuję, a mam problem. Nie poszedłem na pogrzeb dawnej sąsiadki ze Śródmieścia z bardzo idiotycznego powodu; nogi miałem za bardzo spuchnięte, żeby włożyć buty. Poza tym leje deszcz, a ostatni parasol okazał się niezdatny do użytku.
Teraz po prostu odreagowuję, jak w sprzężeniu zwrotnym.

Szczęśliwa ósemka

Dzisiaj pełne hipokryzji otwarcie Olimpiady 2008 w Pekinie. Przedwczoraj słuchałem naładowane dumą i szczęściem wypowiedzi młodych Chińczyków - wolontariuszy i mieszkańców Pekinu na temat przezwyciężania wszelkich trudności. Migawka nadawana była w czasie ataku żółtych kłębów smogu, a oni mówili, że żadne smogi ani inne trudności nie przeszkodzą, nie przestraszą itp., że im smog nie straszny. I ani chwili zastanowienia nad tym, że ten smog to nie zmora dla dla nich, ale dla sportowców, którzy przy ogromnym wysiłku potrzebują TLENU! Tak właśnie Chińczycy traktują olimpiadę; jako swój sukces i swoje święto, zapominając o tym, kto jest jej bohaterem i dla kogo w ogóle się ją organizuje, kto w morderczym wysiłku będzie walczył o medale. To samo z terminem. Sierpień jest tam najgorętszym i najwilgotniejszym, dobijającym miesiącem. Można byłoby w takiej sytuacji przesunąć termin na wrzesień, ale NIE! Przecież ważniejsze są trzy magiczne ósemki: data 08.08.08 r., plus czwarta - o ósmej wieczorem rozpoczęcie uroczystości.
Milczy się też o tysiącach ludzi wyrzuconych ze swych domów przeznaczonych do wyburzenia. Nie wiadomo, co dostają w zamian. Prawdopodobnie nic, albo nędzny barak na zadupiu.