Smak i kolor

Dzisiaj na obiad krupniok podsmażony z cebulką, kapusta zasmażana i ziemniaki. Smak kiszki chodził za mną od dłuższego czasu.

Rozdzielacz USB w kolorze majtkowego różu wygląda zdecydowanie lepiej po włączeniu komputera.

Idiotyzmy w NHK

Od dwóch miesięcy oglądam z anteny satelitarnej niekodowany program japońskiej telewizji NHK World w wersji angielskojęzycznej. Jest bardzo fajny z tego względu, że każdego dnia pokazuje inny ciekawy kawałek prawdziwej Japonii. Oprócz tego często Chiny i inne kraje Azji, czasem zahacza o Europę i obie Ameryki. Reportaże z Rosji też były. Wszystko fajnie, tylko czasem irytują mnie niektórzy japońscy prezenterzy (niejapońscy też tam pracują). Czasami chcą być bardziej amerykańscy niż Amerykanie. Np. wczoraj były pokazywane trochę dziwaczne ceremonie rozwodowe po japońsku w tokijskiej dzielnicy Asakusa. I co ja słyszę z ust Japonki? Ano to, że jest to dzielnica "Ejsekiuse". A dzisiaj japońska wyspa Rebun wg japońskiego prezentera nazywała się Ribiun.

Trochę mniej byłem kiedyś zniesmaczony, gdy w tokijskim pociągu słyszałem, jak Amerykanka zawołała: "ooo, Ajkibiukiurou! (Aikibyukyurou!), gdy wjechaliśmy na stację Ikebukuro - bo to tylko głupkowata Amerykanka. Ale gdy Japończyk idiotycznie kaleczy nazwy miejsc w swoim kraju, to naprawdę brzmi głupio. Owszem, są nazwy takich krajów i miast, które w każdym języku mają swoje miano, jak u nas Nowy Jork, Londyn czy Paryż. Ale już Newcastle (też duże miasto) nie nazywamy Nowym Zamkiem. Są miejsca na świecie, których nazwy wymawiamy w oryginalnym brzmieniu niezależnie od naszej przynależności narodowej. Tym bardziej Japończycy z NHK powinni uszanować własne nazewnictwo i nie podlizywać się angielskojęzycznym telewidzom.

Weekendowy obiad

Ponieważ od upichcenia poprzedniego bigosu upłynął już miesiąc, wczoraj ugotowałem go znowu. I nie żałuję. Trochę więcej niż zwykle po obiedzie piję herbaty, bo sypnąłem do bigosu sporo chili, ale tak lubię.

Trafiona diagnoza

Śmiałem się głośno sam do siebie, przeczytawszy przedwyborczą wypowiedź (jej fragmenty) Lecha Wałęsy na temat PiS-u. - "Problem polega na tym, że wielu ludzi jest niezadowolonych i to z przeróżnych rzeczy. Jeden z teściowej, drugi z żony, trzeci z chomika, a Kaczyński wszystkich ich zbiera..." i "... tam zebrali się wszelkiego typu defetyści i paranoicy...". Wałęsa senior prostymi słowami często trafia w sedno, nic dodać, nic ująć.

Absurdy bez końca

Wiadomo, że PRL był krajem absurdalnym, ale teraz w demokratycznym państwie Unii Europejskiej wciąż roi się od absurdów. W Polsce może mieszkać ok. 100 tys. emerytów pobierających emerytury zza granicy (ile, nikt nie wie, bo nikt nigdy tego nie policzył). Od pewnego czasu niektórzy z nich mają wielki problem z odbiorem ciężko zapracowanych pieniędzy, bo w naszym kochanym kraju nie ma kto potwierdzić, że są żywymi osobami. "Gazeta Wyborcza" zbadała przypadek pana Zbigniewa, ekonomisty z Warszawy, od 7 lat dostającego emeryturę z Francji. Co miesiąc dostaje kilkaset euro, a średnio co 2 lata francuski ZUS przysyła specjalny formularz, który ma potwierdzić jego żywy stan (dowód życia!), żeby nie wysyłać emerytury umarłemu. Taki formularz do niedawna wypełniał bez problemów polski ZUS, ale 4 lata temu odmówiono tego panu Zbigniewowi - poniekąd zmieniły się przepisy. Odesłano go do Urzędu Miasta, gdzie emeryt własnoręcznie wypełnił formularz, urzędnik przybił pieczęć i sprawa była załatwiona. Niestety po kolejnych 2 latach, okazało się w Urzędzie, że i tam zmieniły się przepisy i nie mogą oni dać dowodu życia. Wysłano pana Zbigniewa do notariusza, gdzie za opłatą (z jakiej racji ktoś ma dopłacać do swojej emerytury?) miał dokonać potwierdzenia. Niestety okazało się, że notariusz musi to zrobić na własnym papierze firmowym, bo na obcym formularzu mu nie wolno. Takiego znowu pisma francuski ZUS nie zaakceptował i wstrzymał panu Zbigniewowi emeryturę do czasu wyjaśnienia sprawy. Emeryt pozostał na kilka miesięcy bez środków do życia, bo tego jego życia w tym cholernym kraju nie miał kto potwierdzić.

Dopiero jego znajomy - też "zagraniczny" emeryt wpadł na pomysł i poszedł do francuskiej ambasady, gdzie bez łaski i bez opłat wypełniono formularz, opatrując wiarygodną pieczęcią francuskiego urzędu. Dlaczego polskim urzędasom nie przychodzą do tępych łbów najprostsze rozwiązania?

Syreni koncert

Syreny, czyli pół-kobiety - pół-ryby istniały w mitologii greckiej, w polskiej też miały swoje miejsce. Dowodem tego jest choćby herb Warszawy. A w Krakowie zaplanowano na 24 września niesamowity performance. Pochodzący z Bytomia, na stałe mieszkający w Niemczech Czech - Christof Schlaeger sztuką dźwiękową zajmuje się od 20 lat. Do Krakowa przywiózł niecodzienną instalację, którą jak większość swych projektów - tworzy za pomocą własnoręcznie konstruowanych instrumentów i obiektów. W zakolu Wisły zorganizował koncert na 100 syren okrętowych. Dwa statki - "Tur" i "Żubr" z zamontowanymi dobrze nastrojonymi syrenami kursowały między mostami Dębnickim i Grunwaldzkim. Traktowane jak instrumenty muzyczne syreny poruszały się nieprzerwanie, tworząc nakładające się na siebie struktury dźwiękowe.

Ten sobotni koncert na dwa statki i sto syren był prologiem organizowanego przez Stowarzyszenie Artystyczne "Muzyka Centrum" festiwalu Audio Art, którego główna odsłona rozpocznie się 18 listopada i potrwa do 27 listopada. Przybędą artyści performerzy z całego świata, m.in z Nowego Jorku, Berlina, Londynu, Hamburga, Pragi, Amsterdamu, Budapesztu, Newcastle, Oakland i Tel Awiwu.

Badanie okolicy

Gdy zjawiłem się w tej odległej aptece po moje mikstury robione na zamówienie, okazało się że trzeba poczekać jeszcze pół godziny. Poszedłem więc na spacer, obejrzeć pobliską rzeczkę. Można popatrzeć na nią z mostu, bo brzegi są niedostępne niczym amazońska selwa. Nawet w tej małej i brudnawej strudze dzikie kaczki znajdują coś do jedzenia.

Choć wokoło wciąż jest zielono, niektóre drzewa mają już wyraźnie jesienny wygląd.

Co ciekawe, w tej okolicy musiało w nocy padać, bo asfalt i ławki były mokre. A w Płaszowie ani śladu nocnego deszczu.