Komisja obżartuchów

"Gazeta Wyborcza" z okazji Tłustego Czwartku jak co roku zwołała wielkie jury w celu degustacji i wyboru najlepszych pączków w Krakowie. Jurorami w Rankingu Pączków 2011 byli: Michał Niezabitowski (dyrektor Muzeum Historycznego Miasta Krakowa), Krzysztof Żurek (szef kuchni hotelu Stary przy ul. Szczepańskiej), Michał Ostrowski (pomysłodawca i organizator szalonych wycieczek po Nowej Hucie dla cudzoziemców) i dziennikarz Gazety - Rafał Romanowski. Zasiedli oni do stołu i mając niemal 100 pączków oznaczonych jedynie numerami, przeżuwali je, wąchali, rozrywali, ważyli itd. Najlepszymi okazały się ponownie pączki z cukierni Michałek przy ul. Krupniczej. Na pierwszym zdjęciu komisja w akcji, na drugim - kolejka pod Michałkiem w czwartkowy poranek. Takie kolejki ostatnio widziałem jakieś 25 lat temu pod sklepami z mięsem.

Wielkie posągi Buddy były kolorowe

W afgańskiej dolinie Bamjan prawie 1500 lat temu starożytni artyści wyrzeźbili w piaskowcu pięć ogromnych posągów Buddy. Dwa największe z nich miały 55 i 38 metrów wysokości i oba zostały wysadzone w powietrze przez talibów w 2001 r. Teraz naukowcy chcą zrekonstruować wielkie posągi. Po rzeźbach pozostały wykute w skale puste nisze oraz rumowisko wielkich i mniejszych odłamków figur. Setki drobnych fragmentów trafiły do Technicznego Uniwersytetu w Monachium. Tam naukowcy kierowani przez prof. Erwina Emmerlinga poddali je drobiazgowym badaniom i przedstawili ich wyniki. Okazało się, że posągi Buddy miały niegdyś intensywne barwy. Do X wieku były kilkakrotnie przemalowane, prawdopodobnie z powodu wyblaknięcia kolorów. Według naukowców początkowo wierzchnie szaty po stronie wewnętrznej były ciemnoniebieskie i różowe, potem na zewnątrz jaskrawo pomarańczowe. Jeszcze później większy posąg miał szaty z zewnątrz czerwone, a mniejszy białe. Spodnie warstwy były bladoniebieskie.

Naukowcy zbadali też konstrukcję posągów. Generalnie wyrzeźbione były w piaskowcu, ale np. szaty były częściowo uformowane z gliny. Ich powierzchnia była perfekcyjnie gładka, jak np. porcelanowa. W glinie badacze odkryli słomianą sieczkę, która wchłaniała wilgoć, zwierzęcą sierść stabilizującą gips oraz kwarc i inne dodatki zapobiegające kurczeniu się materiału. Spodnią warstwę gipsu wzmacniały sznury przyczepione do drewnianych kołeczków. Umożliwiały one mocowanie grubych nawet na 8 cm warstw gliny. Prof. Emmerling jest zachwycony techniką i jakością w wykonaniu starożytnych rzeźbiarzy. Wyniki badań spektrometrem organicznych szczątków znalezionych w odłamkach pozwoliły na określenie wieku figur. Mniejsza pochodzi z lat 544-595, a większa z okresu 591-644.

[Z "Gazety Wyborczej"]

Walki ciąg dalszy

Po tych pysznych bitkach, choć wydawało mi się że zjadam małe porcje, moja waga niestety podskoczyła o 1 kg w górę. Szybko jednak wróciła na 86 kg, a dzisiaj wskazówka wagi zatrzymała się na 85 kg. Dzisiaj Tłusty Czwartek, więc pomimo ograniczeń skusiłem się na kupno dwóch pączków. Zjadłem na razie jednego (pyszny, z różą!), ale jako śniadanie. Drugi zostanie zjedzony komisyjnie (przy Ayano na skype'ie) zamiast wieczornej bułki.

Już 5 kilo zwycięstwa.

Kolejny drzeworyt - marzec/kwiecień

Okazało się, że każdy drzeworyt w moim kalendarzu jest dziełem innego autora. Nie wiedziałem o tym, ponieważ nie oglądałem całego kalendarza, bo lubię niespodzianki (przyjemne) - nie chcę z góry wiedzieć co będzie na kolejnej stronie po upływie 2 miesięcy. W marcu i kwietniu będę spoglądał na kobietę przeglądającą się w okrągłym ręcznym zwierciadle. Autorem tego drzeworytu jest Utamaro Kitagawa (w Japonii Kitagawa Utamaro) żyjący w latach 1753 - 1806. Jego miejsce urodzenia nie jest znane, zmarł w Edo. Uważany za jednego z najlepszych twórców gatunku ukiyo-e. Początkowo malował pod pseudonimem "Toyoaki", w późniejszych latach podpisywał się "Utamaro".

Obrazek urodzinowy

Oto jak powstawała kartka urodzinowa dla najbliższej mi osoby. Chodziło znowu o przedstawienie znaku Zodiaku.

Coś, co bardzo lubię

Ayano przysłała mi piękny kalendarz ścienny z reprodukcjami wspaniałych drzeworytów. Ich autorem jest Hokusai Katsushika (w Japonii Katsushika Hokusai) znany pod imieniem Hokusai, urodzony w Edo, czyli w dawnym Tokio, żyjący w latach 1760 - 1849. Był niezwykle płodnym artystą, co ciekawe podpisującym swoje prace co najmniej 30 pseudonimami, m.in. Shunrou, Souri, Taito, Manji. Najbardziej jego znanym dziełem jest cykl "36 widoków na Górę Fuji". W moim kalendarzu przy styczniu i lutym jest jeden z nich, zatytułowany "Fale u wybrzeża Kanagawa". Ogromna fala wali się na kruchą łódź, w dali widnieje niewzruszona Fuji-san.

Debiut w kwestii bitek wieprzowych

W środę zobaczyłem w sklepie ładne mięsko - karczek i kazałem uciąć dwie porcje na kotlety. Jednak w domu przypomniałem sobie, jak to czasem kotlety z karczku wychodziły mi dość twardawe. Równocześnie w pamięci odżyły mi wspólne z Ayano wizyty u mojej rodziny, kiedy to na obiad podawano niezwykle miękkie i pyszne mięsko w równie pysznym sosie. Pomyślałem, że to mogły być bitki i zajrzałem do internetu, gdzie znalazłem dziesiątki przepisów na bitki wieprzowe. Dzisiaj dokupiłem drugie dwa kawałki karczku i całą resztę potrzebną do potrawy.

Zacząłem od wypłukania mięsa w zimnej wodzie i podzielenia każdego kawałka na 2 części. Po wyklepaniu tłuczkiem wyszło z tego 8 sporych bitek. Posypałem je pieprzem i solą, następnie przysmażyłem krótko z obu stron na rozgrzanej patelni z olejem. Do garnka wrzuciłem kilka posiekanych główek cebuli, położyłem na to kawałki mięsa i zalałem mieszaniną wody z pozostałością smażenia z patelni. Nasypałem sporo przyprawy warzywnej, dodałem wody i 2 łyżeczki przecieru pomidorowego, wkroiłem 3 ząbki czosnku. Wszystko razem dusiłem na małym ogniu przez 1,5 godziny. W tzw. międzyczasie ugotowałem ziemniaki i szybko udusiłem z masłem marchewkę z groszkiem ze słoika. Na talerzu do tego wszystkiego dodałem dużą łyżkę ćwikły z chrzanem. Mięsko jest mięciutkie i smaczne. Sos może troszkę za intensywny, bo wsypałem chyba za dużo przyprawy, której jeszcze nie znałem. To jednak ciekawa kombinacja delikatnego mięsa i pikantnego sosu. Oishikatta!