Okradziony po śmierci

6 lat temu dwóch kretynów zamordowało znanego artystę malarza Zdzisława Beksińskiego, ponieważ odmówił im pożyczki. Po zabójstwie ukradli z mieszkania aparat fotograficzny (!).

Teraz jakieś hieny znowu obrały sobie za cel mieszkanie malarza, tyle że poczekali, aż sam umrze. Jerzy Nowosielski zmarł w miniony poniedziałek w wieku 88 lat. Zaraz potem nieznani na razie sprawcy dokonali włamania do jego krakowskiego domu i skradli dziewięć dzieł malarza z kilkunastu tam znajdujących się obrazów o wartości kilkuset tysięcy złotych. Nowosielski zasłynął jako autor prac religijnych - malowideł ściennych, ikonostasów, polichromii. Jego dzieła można oglądać m.in. w cerkwiach w Białymstoku, Jeleniej Górze, w kościele Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Krakowie i w kościele św. Krzyża w Warszawie. malował też portrety, pejzaże, obrazy abstrakcyjne. Jego prace znajdują się w polskich muzeach, ale także w kolekcjach prywatnych w Kanadzie, USA, Niemczech. W 2010 r. został laureatem prestiżowej Nagrody Polskiej Akademii Umiejętności im. Anny i Erazma Jerzmanowskich. Został pochowany wczoraj w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim.

Na zdjęciu Jerzy Nowosielski w galerii BWA w Bielsku-Białej.

[Po przeczytaniu publikacji w "GW"]

Przeprosiny z makaronem

Całe życie uwielbiałem spaghetti z sosem pomidorowym, w młodości nawet nauczyłem się robić ten sos po swojemu. Jednak od kilku lat mam dziwne objawy; w połowie jedzenia porcji makaronu w brzuchu robi mi się twardo i tracę apetyt. Tęsknota za spaghetti spowodowała, że teraz przy narzuconych sobie ograniczeniach ilościowych zdecydowałem się na odnowienie znajomości z tą potrawą. O połowę mniejszą porcję na mniejszym talerzu zjadłem bez problemu i ze smakiem. Na sos położyłem 2 połówki jajka na twardo i posmarowałem je majonezem. Oishikatta!

Krok po kroku do celu

Dzisiaj wskazówka wagi zatrzymała się na liczbie 86. To już 4 kilo zwycięstwa. Na zdjęciu mój wczorajszy obiad: ziemniaki z sosem pomidorowym i jajecznica z 2 jajek. Ziemniaków jest o ponad połowę niż kiedyś, a to co wygląda jak mięsko, to po prostu trochę ćwikły z chrzanem. Potem była już tylko jedna bułka z serem i sałatką jarzynową. Dzisiaj zjem podobny obiad, tyle że jajka będą ugotowane na twardo i polane sosem.

Nagrody i wyróżnienia za ilustracje i fotografie

Tygodnik "Science" i amerykańska Narodowa Fundacja Nauki ogłosiły zwycięzców dorocznego konkursu na najlepsze fotografie, grafiki, ilustracje i nagrania wideo poświęcone nauce. Na pierwszym zdjęciu wyróżniona ilustracja przedstawiająca atak wirusa, tzw. bakteriofaga na bakterię Escherichia coli. Pierwsze miejsce w kategorii ilustracje zajął zespół Iwana Konstantinowa z moskiewskiej firmy Visual Science Company. Rosjanie po przeanalizowaniu ponad 100 prac naukowych poświęconych chorobie AIDS stworzyli trójwymiarowy model wirusa HIV, który uznano za najlepszy w historii (fot.2). Wyróżnienie w kategorii fotografia zdobyło zdjęcie włosków pokrywających nasiono pomidora. W odróżnieniu od ludzkiej, pomidorowa fryzura jest żywa i pełni ważną funkcję. Produkuje śluz odstraszający owady mające ochotę pożywić się pomidorowym maluchem (fot.3).

[Wybrane z publikacji w "GW"]

Moja metoda odchudzania

Dawno minęły już czasy, gdy byłem szczupłym młodzieńcem, a nawet chudym czterdziestolatkiem. Wiedziałem, że od kilku lat z powodu przesiadywania w domu rośnie mi brzuch i cała reszta, ale gdy 26 stycznia wszedłem na wagę, przestraszyłem się. Przy wzroście ok. 175 cm (lata temu 181 cm) wskazówka zatrzymała się na cyfrze 90! Aaaa! To stąd ta zadyszka na każdych schodach i po przejściu kilkudziesięciu metrów szybkim krokiem, nie mówiąc już o krótkim biegu. Postanowiłem walczyć z nadwagą po swojemu. W mediach masowo reklamowane są najrozmaitsze suplementy diety dostępne bez recepty w aptekach, kobiety pocztą pantoflową dzielą się przepisami na różne diety-cuda itp. Lekarze i dietetycy zalecają specjalne zestawy żywieniowe, fizjoterapeuci - specjalne ćwiczenia. Wiem jednak, że po tych dietach wystepuje często tzw. efekt "jo-jo", czyli po spadku wagi następuje jej wzmożony wzrost. To samo z suplementami, w dodatku nie mam zamiaru szpikować się kolejnymi aptecznymi specyfikami, a na jakiś specjalnie urozmaicony jadłospis na razie nie mogę liczyć. Może w porze wiosenno-letniej, gdy będzie więcej świeżych warzyw, będę je częściej kupował. A na razie po owym odkrywczym ważeniu rozpocząłem odchudzanie moją prostą metodą. Po prostu teraz jem wszystko co poprzednio, tyle że o połowę mniej, a nawet jeszcze mniej. Śniadanie takie jak dawniej, czyli 1 bułka, najlepiej razowa cienko posmarowana margarynką "Śniadaniową" (planuję prawdziwe masło) i pół serka wiejskiego, połowę lub 1/3 dawnego obiadu, na koniec 2 bułki z serem lub wędliną (chodzę spać o godz. 2:30 w nocy i zjadałem ok. 5 bułek) w kilkugodzinnym odstępie. Drugą bułkę zjadam nie później, niż o 22:30, lub nawet wcale jej nie jem. Na początku całodzienne uczucie głodu i ssanie w żołądku było nieznośne, ale z upływem dni łagodniało. Żołądek się przyzwyczaja i chyba nawet kurczy. Poza tym, gdy czuję w nocy lekkie ssanie, czuję zadowolenie, ponieważ wiem że właśnie teraz mój organizm spala swój własny tłuszcz. Jestem na razie zadowolony, bo efekt nie jest może piorunujący, ale odczuwalny. Od 26 stycznia do dzisiaj, czyli 17 lutego schudłem o 3 kilogramy (w ubraniu ważę 87 kg). Trzeba być tylko konsekwentnym, a waga będzie systematycznie spadać. Z moich zapisków wynika, że tracę 1 kg wagi na tydzień. Myślę że przy tej spokojnej metodzie nie grozi mi efekt "jo-jo".

P.S. Z powodu siedzenia w domu mam zwyczaj robienia herbaty do litrowego termosu. Jest pod ręką w każdej chwili gorąca i aromatyczna, bo w termosie lepiej się zaparza. Z 4,5 łyżeczek cukru na litr herbaty zszedłem na 3 łyżeczki.

P.S. 2. Jest dodatkowa korzyść: na zakupach wydaję o wiele mniej pieniędzy na jedzonko.

Gdzie ta równość?

Nasza konstytucja mówi, że wszyscy jesteśmy równi. Akurat ten fragment ustawy głównej w naszym kraju jest zupełną fikcją. Przykładów jest wiele, jak choćby umorzenie sprawy pijanego kierowcy (2 promile alkoholu we krwi), który w dodatku awanturował się z policjantami i straszył ich zwolnieniem z pracy. Sąd uzasadnił swą decyzję tym, że chciał umożliwić człowiekowi powrót do pracy. A kim jest ów człowiek? Agentem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Taki facecik może bezkarnie jeździć autem pijany jak świnia i wyzywać policjantów, gdy tymczasem w więzieniach siedzą zwykli ludzie za jazdę rowerem po kilku piwach. Ale tak naprawdę zirytował mnie inny przypadek nierównego traktowania obywateli naszego kraju. Np. wdowa po górniku, który zginął w wypadku pod ziemią, nie może doprosić się o rentę po mężu (chodzi o zaledwie 1140 zł renty specjalnej). Jej nieszczęście polega na tym, że jest o dwa lata za młoda i że mąż zginął samotnie. Gdy w katastrofie ginie dwudziestu górników, wtedy jest szum w mediach, specjalna komisja, opieka psychologiczna dla rodzin i oczywiście odszkodowania plus renty. A czymże różni się śmierć w gromadzie od samotnej? Po katastrofie lotniczej w Smoleńsku, gdzie zginęło 96 osób, każdy członek najbliższej rodziny ofiar, czyli synowie, córki, małżonkowie, matki i ojcowie otrzymają po 250 tysięcy złotych. Trzeba dodać, że są to osoby w większości dobrze sytuowane. Czymże się różni śmierć w samolocie od tej w kopalni? Czy wdowa po górniku i jej dzieci mniej cierpią od rodzin polityków? Profesor Magdalena Środa - etyk, filozofka, obliczyła, że kwota odszkodowań po katastrofie smoleńskiej wyniesie około 100 milionów złotych. Specjaliści są zgodni: im większa katastrofa, im dłużej się o niej mówi w mediach, tym wyższe deklaracje finansowe. To niesprawiedliwe - cierpienie jednych niczym się nie różni od cierpienia drugich. Tylko nie w naszym kraju.

[Po przeczytaniu artykułu o jednej wdowie w "GW"]

Wystawa niechcianej prawdy

Od dawna irytuje mnie mitologizowanie naszej przeszłości, przedstawianie Polaków-katolików jako narodu wyłącznie gnębionego przez innych. Mamy przecież w historii niechlubne epizody, jak choćby akcja "Wisła", kiedy to przymusowo przesiedlano Ukraińców, Bojków, Dolinian, Łemków i rodziny mieszane z terenów Polski południowo-wschodniej na tzw. Ziemie Odzyskane. Równie paskudna była "Akcja polonizacyjno-rewindykacyjna" między majem a lipcem 1938 roku. Tak ją oficjalnie określały władze II RP, kiedy w ciągu 60 dni wyburzono 127 cerkwi, prawosławnych kaplic i domów modlitwy na Chełmszczyźnie i południowym Podlasiu. Nie pomogły wtedy interpelacje ukraińskich posłów, oburzenie części hierarchii kościelnej i senatorów. Na tym nie koniec. Prawosławnych zmuszano do przejścia na katolicyzm i mówienia wyłącznie po polsku. Niektórych bito, a obrońców cerkwi postawiono przed sądem.

Dwa lata temu w ramach obchodów 70. rocznicy tych tragicznych wydarzeń powstała niezwykła wystawa pt. "1938. Akcja burzenia cerkwi prawosławnych na Chełmszczyźnie i południowym Podlasiu". Autorzy ekspozycji Grzegorz Kuprianowicz i Sławomir Wyspiański zgromadzili fotografie oraz archiwalne dokumenty opisujące dramatyczne wydarzenia. Wystawie patronuje prawosławny arcybiskup lubelski i chełmski, wspiera ją także prof. Jan Widacki, poseł na Sejm RP. Niestety w ciągu dwóch lat wystawę zaprezentowano przede wszystkim w środowiskach prawosławnych. Nikt poza tym nie chce jej pokazywać. Nikt nie chce rozmawiać o wydarzeniach z 1938 roku, są też tacy, którzy zaprzeczają, że takie wydarzenia miały kiedykolwiek miejsce. Wystarczy przypomnieć sejmową dyskusję z 2008 r. (w 70 rocznicę wyburzenia cerkwi) nad uchwałą przepraszającą naszych prawosławnych rodaków za to barbarzyństwo. Wtedy z sali obrad padły głosy, że to niemożliwe, żeby Polacy dopuścili się takich czynów itp.

No jasne! My byliśmy zawsze tylko bohaterami i samarytanami!

Niestety, jak mówi prof. Jan Widacki - "Jeśli jesteśmy dziedzicami husarzy spod Wiednia, to jesteśmy też dziedzicami tych, którzy burzyli cerkwie".

[Na podstawie publikacji w "GW"]