Paradokumentalne bzdury

W codziennej ramówce Polsatu o jednakowej porze "idzie" odcinek fabularno-dokumentalnego serialu "Dlaczego ja?". Każdy z odcinków opowiada osobną historię jakiejś rodziny, w której dochodzi do skandalu obyczajowego lub kryminalnego. Siedząc przy komputerze zerkam na telewizor jednym okiem i słyszę same bzdury. Chociaż są tu odtwarzane wydarzenia prawdziwe, to sposób realizacji serialu jest mało profesjonalny (delikatnie mówiąc). Co jakiś czas słyszę, że policja przychodzi do czyjegoś domu i kogoś aresztuje. Bzdura! Policja w Polsce nie aresztuje, tylko zatrzymuje. Aresztować nawet za komuny mógł dopiero prokurator, a dzisiaj może on tylko wystawić taki wniosek do sądu i to sąd decyduje o aresztowaniu osoby. Gdy w którymś odcinku pokazuje się delikwenta w więzieniu po wyroku (dzisiaj delikwentkę - 3,5 roku pozbawienia wolności), to zawsze jest mowa o siedzeniu do końca wyroku. A to kolejna bzdura. Do końca wyroku siedzą zatwardziali recydywiści, a nie ludzie przypadkowo zaplątani w kłopoty, lub nawet zabijający kogoś w afekcie czy w obronie własnej. Ludzie pierwszy raz karani prawie automatycznie wychodzą po odbyciu połowy kary, a nawet już karani mają dużą szansę na opuszczenie murów więzienia po upływie dwóch trzecich kary.

Seriale tego rodzaju mają za zadanie m.in. wyedukowanie społeczeństwa w kwestiach prawnych, tymczasem robi się tu ludziom wodę z mózgu. Niechże za produkcje tego rodzaju wezmą się wreszcie ludzie kompetentni, którzy przy takiej tematyce potrafią się skonsultować z policją lub prokuraturą. O tym co ja tu piszę, wie przecież każdy mundurowy z ulicy.

Japonia - królowa animacji

Telewizja "TVP Kultura" przez trzy dni tego tygodnia wyemituje trzy japońskie filmy animowane. Warto wspomnieć o ich twórcach, Hayao Miyazaki (Miyazaki Hayao - w Japonii) i Isao Takahata (Takahata Isao). Gdy w 1985 roku zakładali studio filmowe, nadali mu nazwę pustynnego wiatru - Ghibli. Miała sugerować świeży powiew w japońskiej i światowej animacji. Chcieli odejść od typowej komercji i tworzyć filmy ambitne. Taka była "Nausicaa z Doliny Wiatru" (fot.1) z 1984 r. Film opowiada o życiu po katastrofie ekologicznej i księżniczce jednej z ocalałych wysp, która stara się ratować zmutowany świat. "Laputa podniebny zamek" (fot.2) z 1986 r. to fantazja z alternatywnego świata, w którym ludzkość opanowała sztukę budowania statków powietrznych. Przełomem był "Mój sąsiad Totoro" (fot.3) z 1988 r., najbardziej osobisty film Miyazakiego. Jego akcja toczy się tuż po wojnie. Dwie dziewczynki zmuszone do przeprowadzki z miasta na wieś, zaprzyjaźniają się magicznymi stworzeniami z okolicy, a zwłaszcza z olbrzymem Totoro - dobrym duchem lasu. Jest on odwołaniem zarówno do politeistycznej religii shinto, jak i do ekologicznej filozofii głoszonej przez Miyazakiego.

[Z "Gazety Telewizyjnej "GW"]

Nieśmiały artysta

Maurizzio Cattelan nie ukończył żadnej uczelni artystycznej, z wykształcenia jest elektrykiem, a w młodości m.in. kucharzem, listonoszem, sprzątał podłogi, pracował w kostnicy. Jest jednak znanym w świecie artystą, w Polsce zasłynął rzeźbą przedstawiającą papieża Jana Pawła II przygiętego pod ciężarem wielkiego kamienia, wystawioną w warszawskiej Zachęcie. Wywołało to wielkie zamieszanie i protesty katolickich środowisk ciemnogrodzkich i spowodowało odejście ze stanowiska dyrektorki galerii - Andy Rottenberg. W ideologicznych drgawkach uwolniły się wtedy polskie demony: antysemityzm, ksenofobia, kompleks wobec Zachodu, poczucie wyższości i misji, a w końcu zazdrość, kiedy rzeźba Cattelana w maju 2008 r. została sprzedana na aukcji w Christie's za 900 tys. dolarów.

Artysta jest niesamowicie nieśmiały wobec mediów i ma chorobliwy lęk przed wystapieniami publicznymi. Gdy uniwersytet w Trydencie postanowił przyznać mu doktorat honoris causa z socjologii, doszło do czegoś, co moim zdaniem było sprytnie (i rozpaczliwie) zaaranżowaną symulacją. Uroczystość wręczenia dyplomu honoris causa wiąże się z koniecznością wygłoszenia wykładu przez laureata wobec licznie zgromadzonego audytorium. Dzień przed wykładem Cattelan zadzwonił do rektora uniwersytetu z informacją, że właśnie na nartach złamał sobie bark. Następnego dnia przybył do Trydentu z barkiem i szyją w gipsie, z twarzą tak unieruchomioną, że nie mógł otworzyć ust. Jego doktorski wykład odczytał Fabio Cavallucci, dziś dyrektor Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie.

Desperacja rodzi różne pomysły.

Fot.1 - "L.O.V.E." (2010), czyli 11-metrowa dłoń Cattelana przed budynkiem giełdy w Mediolanie (palce obok środkowego są ucięte)

Fot.2 - "Him" (2001), pomniejszona figura klęczącego Adolfa Hitlera

Fot.3 - "We" (2010), podwójny portret artysty. 148 cm x 79 cm x 68 cm

Fot.4 - Maurizio Cattelan

[Po przeczytaniu publikacji w "Gazecie Wyborczej"]

Poprawili się

Jakiś rok temu wkurzyła mnie reklama restauracji hotelu "Radisson" w Krakowie, ponieważ zachwalali swoje potrawy kuchni chińskiej na tle symboliki typowo japońskiej. Było tam wschodzące słońce, żurawie i japońskie sosny. Napisałem do nich e-mail, w którym powątpiewałem w autentyczny chiński smak ich potraw, skoro kojarzą je z Japonią.

Zapomniałem już o tym epizodzie aż do czasu, aż zauważyłem że "Radisson" reklamuje chińszczyznę na tle ciasteczek z życzeniami. To już lepiej, chociaż takie ciasteczka to też chyba japoński wynalazek.

Może mój zgryźliwy e-mail przyczynił się choć trochę do tej zmiany dekoracji?

Smaczny obiad

Od kilku dni "chodził za mną" smak barszczu. Ale albo nie było go akurat w sklepie, albo nie miałem czasu na gotowanie. I wreszcie dzisiaj mam. Oto barszcz ukraiński co prawda z mrożonki, ale zabielony śmietaną i z dodatkiem osobno ugotowanych ziemniaków oraz odpowiednio przyprawiony. Baaaardzo smaczny.

"Wojna fasolowa"

We wtorkowy wieczór oglądałem fajny komediodramat Roberta Redforda z 1988 r. "Wojna fasolowa". W zasadzie nie lubię amerykańskich komedii, irytują mnie głupimi zagraniami nie wiadomo dla kogo, chyba dla amerykańskich nastolatków z kubłami popcornu. Ale to był komediodramat mający coś z ducha polskich filmów przyjaźnie drwiących z prowincji, znać było rękę mistrza. Zresztą to, że jest on twórcą i mecenasem festiwalu filmów niezależnych Sundance, mówi samo za siebie. Film opowiadający historię zatargu drobnego farmera (przy granicy z Meksykiem) z milionerem i władzami chcącymi zagarnąć ziemię pod budowę luksusowego osiedla zainteresował mnie i ubawił w początkowych scenach. Potem było już poważniej.

Kulturalne Zabłocie

Kraków poszedł w ślady Berlina czy Kopenhagi i wydarzenia artystyczne na terenach i w pomieszczeniach postindustrialnych wpisały się na stałe w rozrywkowy pejzaż miasta. Podziemne imprezy w nieczynnym hotelu "Forum", alternatywne koncerty w niewykorzystywanych przez lata fortach przy Nowym Kleparzu, pracownie artystyczne w dawnych zakładach Telpodu czy festiwale w hali ocynkowni nowohuckiego kombinatu to już dzisiaj nie marzenie znudzonego piwnicznym klimatem krakowskiego imprezowicza. Zabłocie stało się bardziej znane po filmie "Lista Schindlera" i urządzeniu w dawnej fabryce Schindlera muzeum, gdzie podążają liczne wycieczki oraz indywidualni zwiedzający. Teraz nieopodal przybył nowy adres warty odwiedzenia - Klub Fabryka, mieszczący się w zabudowaniach dawnych zakładów produkujących kosmetyki "Miraculum". Będzie działał przez kilka lat, do czasu powstania tutaj osiedla apartamentowców. W klubie odbywają się koncerty, prowadzone są warsztaty artystyczne, mieści się pracownia grafiki i kreacji komputerowej itp. Fabryka na Zabłociu to kolejna wizytówka industrialnego Krakowa. Cieszy nas to z Ayano, ponieważ na Zabłocie z tego niby odległego Płaszowa możemy dotrzeć całkiem przyjemnym spacerem.

Fot.1 - Wejście do klubu Fabryka

Fot.2 - Podczas koncertu Świetlików

Fot3 - Warsztaty fotograficzne w Fabryce

[Po przeczytaniu "Tematów na Piątek" w "Gazecie Wyborczej - Kraków"]