Boruta

Wczoraj w TV pokazali jałówkę (młoda krowa-dziewica) i zapewnili telewidzów, że ma się ona dobrze. Taka wyrwana z kontekstu migawka wyglądała idiotycznie, ale za chwilę sprawa się wyjaśniła. Otóż w lipcu ubiegłego roku jałówkę "Borutę" wraz z innymi krowami wieziono na rzeź. Przy rozładunku w zakładach mięsnych koło Suwałk Borucie udało się zmylić czujność konwojentów i zwyczajnie uciekła. Wydostała się z rzeźni i skierowała się na szosę. Gdzieś po drodze osaczono ją, a miejscowy weterynarz dwukrotnie strzelił do niej i trafił nabojami usypiającymi. Nic nie pomogło, krówka znowu wymknęła się z obławy i pobiegła na pobliską budowę. Tam weszła na parter budowanego domu i znowu zmyliła pogoń. Tym razem wydostała się na autostradę i biegła nią przez 30 minut (sporo kilometrów) ani razu nie kolidując z żadnym samochodem. W końcu zaopiekowali się nią dobrzy ludzie. Działacze Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami wykupili ją od właściciela, ale tu wkroczył Jaśnie Pan Urzędnik, czyli Powiatowy Lekarz Weterynarii i zaczął upierać się przy konieczności uśmiercenia Boruty. Odebrał ją miłosiernym działaczom w celu ponownego odstawienia do rzeźni. Dzięki mediom sprawa jednak była już na tyle głośna, że jak w przypadku bibliotecznego kota, za krówką ujęła się miejscowa społeczność. Urzędasy wymachiwały przepisami, które nakazują zabicie "aż do skutku" przeznaczonego na ubój zwierzęcia. Obrońcy mieli w rękach świadectwa zdrowia Boruty, a także powoływali się na starodawną tradycję, że jeśli przy egzekucji urwie się sznur, to nie wiesza się drugi raz skazańca itp. W końcu presja społeczna wspomagana mediami wygrała i krówce darowano życie. Skubie sobie trawkę i sianko wśród innych ocalonych zwierzaków z schronisku pod Pszczyną. Jest przyjacielska, ale pozostał jej do dzisiaj paniczny strach przed ludźmi odzianymi na biało.

Kolejny etap

Praca przy kartce urodzinowej idzie naprzód.

Szlamnik rekordzista(tka)

Do niedawna ornitolodzy sądzili, że ptaki bez odpoczynku mogą pokonać ok. 6 tysięcy kilometrów. To była górna w ich mniemaniu granica wytrzymałości na czas i odległość dla ptaków. Tymczasem po wprowadzeniu najnowszej techniki do badań nad przelotami ptaków okazało się, że niepozorny ptak wielkości gołębia pokonuje dystans, o jakim naukowcom się dotychczas nie śniło. Bohaterem, a właściwie bohaterką okazała się samiczka szlamnika z podgatunku Limosa lapponica baueri oznaczona kryptonimem E7. Po wszczepieniu jej (pod narkozą oczywiście) do ciała małego nadajnika badacze mogli siedząc za biurkiem obserwować za pośrednictwem sygnałów z satelity każdą minutę jej lotu. Ze zdumieniem godzina po godzinie, dzień po dniu śledzili na ekranie komputera trasę lotu ptaszka. 24 marca 2007 roku samiczka E7 wyleciała z Nowej Zelandii, gdzie zimowała (tam było lato i mnóstwo jedzenia). Choć po drodze mogła wylądować na jednej z wielu wysp Pacyfiku, leciała bez odpoczynku aż do Morza Żółtego. Dotarła tam po 7 dobach i 9 godzinach lotu. Trasa liczyła 10 300 km i to był światowy rekord. Ale mało tego; po kilku tygodniach wypoczynku 2 maja ptaszek ruszył na Alaskę i pokonał 6500 km w 6 dni i 1 godzinę. Na Alasce prawdopodobnie założyła z partnerem gniazdo i wychowała ok. 4 piskląt (system takich informacji nie podawał - to założenia). Po odchowaniu dzieci napchała sobie brzuszek, żeby zgromadzić zapasy tłuszczu na kolejną podróż. Tym razem bez stacji pośredniej 30 sierpnia poleciała na Nową Zelandię pokonując 11 680 km(!!!) w ciągu 8 dni i 5 godzin. To absolutny rekord wytrzymałości i odległości lotu wśród ptaków. Wiele wielkich samolotów pasażerskich nie ma takiego zasięgu, jedynie Boeing 747-700 (13 450 km) i Airbus A-340 (15 900 km) mogą polecieć w podobną trasę.
Naukowcy zbadali też kwestię zużycia zapasów tłuszczu jako energii. Wydawało się, że szlamnik nie ma możliwości zgromadzenia aż tak wielkiego zapasu. Okazało się, że oprócz tego zapasu, ten dzielny ptaszek spala w czasie lotu część swoich mięśni piersiowych. Poza tym przed wielką podróżą zmienia on swoją anatomię. Kurczy mu się przewód pokarmowy, niepotrzebny przecież w czasie lotu bez jedzenia i picia, natomiast serce rośnie aż o 1/3 wagi. Musi być większe do takiego wysiłku. Co do picia, ptak radzi sobie zużywając wyłącznie wodę metaboliczną, pochodzącą z rozkładu tłuszczów i białek. Po wylądowaniu w Nowej Zelandii E7 ważyła o połowę mniej, niż na Alasce. Prawdziwa bohaterka.

Winien zwierzchnik? To wynocha!

Kilka lat temu w Polsce porwano dla okupu syna (dorosłego) biznesmena z branży mięsnej. Afera stała się bardzo głośna, gdy po 2 latach okazało się, że bandyci pomimo otrzymania okupu w wysokości 300 tysięcy euro, zamordowali porwanego. Po kolejnych miesiącach nieudolnego, a nawet celowo błędnego śledztwa, przekazano je do innego miasta, a tamtejsi policjanci doprowadzili do aresztowania sprawców. Sprawa stała się tym bardziej głośna, że wiadomo było iż bandyci działali na czyjeś zlecenie, tyle że do dzisiaj nie wiadomo czyje. Nie wiadomo również kto sprowadzał śledztwo na błędne tory, kto chronił porywaczy. Wiele wątków dochodzenia utajniono i nie dopuszczano do nich rodziny porwanego. Potem w areszcie popełnił samobójstwo domniemany szef bandyckiej szajki, następnie drugi gangster, a 3 dni temu trzeci i ostatni członek szajki powiesił się w celi super strzeżonej i obserwowanej przez kamery. Jego koledzy również byli obserwowani i pilnowani, a jednak nic im nie przeszkodziło w przeniesieniu się na tamten świat samym, lub z czyjąś pomocą. Bardzo zastanawia fakt, że w przeddzień samobójstwa(?) jednego z bandytów zepsuły się kamery w tej właśnie części więzienia.
Po tej ostatniej śmierci w mediach i w Sejmie rozpętała się burza. Stracili pracę strażnicy i dyrektor więzienia. To zrozumiałe. Ale wątpliwie słuszna dla mnie jest dymisja (wymuszona) ministra sprawiedliwości. Premier Tusk spanikował i zagalopował się z tą dymisją ministra. Bo minister Ćwiąkalski w żaden sposób nie mógł mieć wpływu na to, co dzieje się w danym areszcie. Zapytany o zasadność tej dymisji Tusk odparł, że w takich przypadkach zawsze odpowiada przełożony winnych. Otóż to panie premierze! Jeśli prof. Ćwiąkalski jest winny, a pan jest jego przełożonym, to teraz od pana oczekuję dymisji. Na co pan czeka?
A rodzina porwanego i zabitego (rodzice i siostra - państwo Olewnik) nie wierzy w serię samobójstw "dobrowolnych". Nadal walczy o prawdę. Ich syn i brat miał na imię Krzysztof.

Kretyństwo nr....

Wczoraj usłyszałem o dziwnej sprawie. Obecny student AGH, a ubiegłoroczny maturzysta traktowany jest teraz jak przestępca. Dlaczego? Bo przez pomyłkę (nie wiadomo czyją) otrzymał świadectwo maturalne, choć matury nie zdał. Stało się tak, bo ktoś pomylił kody zabezpieczające i ktoś inny z dobrym wynikiem został odrzucony. Teraz, gdy sprawa wyszła na jaw, student ciągany jest na policję i wielokrotnie przesłuchiwany jako podejrzany o przestępstwo. Uczelnia, choć wie o sprawie, uważa że dopóki sąd nie pozbawi studenta świadectwa maturalnego, ona nie będzie przeszkadzać mu w kontynuowaniu nauki, nota bene z dobrymi wynikami.
Kogo tu powinno się ciągać po komisariatach i sądach? Na pewno nie studenta, ale winnych pomylenia kodów. Poza tym w związku z dobrymi wynikami na uczelni powinno się dać mu szansę na ponowny egzamin.
Moja prywatna konkluzja brzmi: co jest warta i komu potrzebna jest matura? Może wystarczyłyby same egzaminy wstępne na studia wyższe? Bo niestety znam wiele osób delikatnie mówiąc debilowatych i chamskich, ale legitymujących się świadectwem maturalnym i dyplomem uczelni również.

Epilog afery z chińskim mlekiem

Właśnie przed chwilą w południowych wiadomościach TV zobaczyłem migawkę z Chin. Trwa tam proces producentów mleka w proszku z dodatkiem niedozwolonej melaminy. Sądzonych jest 60 osób. Słusznie, ale przeraża wydany już wyrok śmierci. Najniższy wyrok w tym procesie, to jak na razie 5 lat więzienia.
Umarły niewinne dzieci, bardzo wiele znalazło się w szpitalach, ale wyroki śmierci w takiej sprawie wyglądają jak ślepy odwet. Przecież jeśli nawet producenci w pogoni za zyskiem popełniali przestępstwo, to na pewno nie chcieli niczyjej śmierci.

Dzień Judaizmu

17 stycznia był XII Dniem Judaizmu w Kościele katolickim w Polsce. O ile wiem, była to inicjatywa Jana Pawła II. W różnych miastach kraju odbyły się polsko-żydowskie modlitwy, śpiewanie psalmów, refleksje nad Biblią, degustacje potraw kuchni żydowskiej itp. W Krakowie, w synagodze Tempel na Kazimierzu na zakończenie szabatu miała miejsce wspólna modlitwa żydów i chrześcijan, w której wzięli udział metropolita krakowski kardynał Stanisław Dziwisz, rabin Krakowa Boaz Pasz, rabini Galicji, księża i wielu katolików. Na zdjęciu rabin Boaz Pasz wspólnie z księdzem Dariuszem Rasiem odprawiają modły. Takie wydarzenia przełamują trochę stereotypowy wizerunek Polaka antysemity, choć w wielu regionach kraju panuje tzw. katolicyzm ludowy, obciążony obsesją pt. "...bo to Żydzi ukrzyżowali Pana Jezusa...". Co mnie dziwi, taką prymitywną postawę przejawiają również ludzie poniekąd inteligentni.
Papież Polak zapoczątkował inne myślenie, był pierwszym papieżem, który przekroczył próg synagogi. Tylko tak dalej.