Odwilż. Szkic

Temperatura jest dodatnia, od zera rano podskoczyła do sześciu stopni C w południe. Wyszedłem więc do ogródka i zdjąłem przemoknięte i flakowate pudło z hortensji. Teraz suszy się na piecyku i czeka na nową falę mrozów.
Wczoraj otrzymałem wiadomość, że moja kartka urodzinowa dla siostrzenicy Ayano dotarła do adresatki i przyjęta została z zadowoleniem. Wielką przyjemność sprawiły mi załączone zdjęcia uśmiechniętej małej Misato trzymającej w rączkach tą kartkę z różowym konikiem morskim.
Na zdjęciu szkic do następnej kartki urodzinowej, którą szykuję dla kolejnej ważnej osoby z mojej japońskiej Rodziny.

Nowy pęd

Nowy pęd storczyka rośnie szybko i wypuścił pierwsze pączki. Ten pierwszy najniższy już wygląda na stracony, niebawem zżółknie i odpadnie, ale nadzieja w pozostałych pięciu.

Absurdalna wiosna

Pierwsze moje dzisiejsze przebudzenie miało miejsce o godz. 7:15, ból był mały, uznałem więc że jeszcze godzinkę można pospać. Termometr wskazywał -4 st. C. Gdy obudziłem się po raz drugi, była godzina 11:10 i +5 st. C. Słońce przyświeca ostro, z dachów leci woda, a na ziemi dużo błota śniegowego, bo w nocy jeszcze dopadało nowego śniegu. Taka aura cieszyłaby mnie pod koniec lutego, ale teraz w środku zimy jest absurdalna i niepotrzebna, może być grypogenna. Nie ma z czego się cieszyć, bo z pewnością mróz jeszcze przyciśnie i śniegu dowali.

Różne bóle

Przy codziennym rytuale porannej męki wstawania uświadomiłem sobie, jak dawno już nie pamiętam czasów bez bólu. Chyba 20 lat temu w zapomnienie odeszły te szczęśliwe czasy, kiedy po prostu nic mnie nie bolało. Wtedy nie zwracałem uwagi na ten fakt, bo była to rzecz normalna. Oczywiście w żaden sposób nie porównuję się do prawdziwie cierpiących, ciężko chorych ludzi, którzy myślą o eutanazji. Ale od wspomnianych 20 lat stale mnie boli ząb, drugi ząb, albo dziąsła. Jak nie zęby, to głowa, kręgosłup lub lewy bok. Jeśli nie lewy, to prawy, albo całe plecy lub kręgi szyjne. Dochodzą do tego silne bóle brzucha, od zeszłego roku wiem, że to ranki na dwunastnicy, a bolało przez 12 lat. Naprawdę, tak przywykłem do stanu permanentnego bólu, że jeśli zdarzy się dzień bez niego, to jestem w jakiejś euforii, jakby jakiś cud z nieba zesłano. Sęk w tym, że takich dni już nie pamiętam.
Mimo wszystko z tymi bólami wszelkiego rodzaju da się żyć i działać. Nawet teraz, gdy piszę ten tekścik, pobolewa mnie trochę głowa i kręgi szyjne. I co z tego? Zaraz zażyję majamil, przejrzę notatki, zjem obiad i pojadę na zajęcia.

Rysowniczka

Jak to zwykle bywa, szukając dokumentacji medycznej wśród papierzysk znalazłem zupełnie coś innego. Są to dwa komiksy narysowane dziecinną ręką. Oczywiście dobrze wiem, kto je narysował. To dzieło mojej młodszej córki Paulinki sprzed ok. 13 lat. Pod wrażeniem pierwszych spotkań z Japonką narysowała jeden komiks pod tytułem "Ryż - człowiecza radość życia", a drugi bez tytułu, ale również z tekstem naśladującym język japoński i polski, ale w wykonaniu Ayano.
W obu dziełkach jest trochę córczynej złośliwości i sporo dowcipu. Trzeba ją podziwiać za zapamiętanie (prawie w całości) japońskiego zwrotu "podaj popielniczkę". W jednym obrazku zamieściła dymek z abstrakcyjnym tekstem "Ziara hai okul", ale w innym już było "Hai zara okure".
Autorka miała wtedy 11 - 12 lat i stale przekręcała japońskie "do widzenia", żegnając nas słowem "sanoyara", ale po komiksikach widać, że pamięć miała dobrą.
Komiksy w plastikowej "koszulce" powróciły do teczki i na swoje miejsce w półce, skąd nigdy nie będą wyrzucone. Co najwyżej przeniesione na inną półkę.

Sprostowanie

Niedawno w odpowiedzi na komentarz szanownego czytelnika napisałem, że piecyki ryżowe są niedostępne w polskich sklepach. Tak było, ale tak nie jest. W poniedziałek w sklepie "Kuchnie Świata" z miłym zaskoczeniem zauważyłem spory piecyk ryżowy w cenie 220 zł. Tym samym moje poprzednie stwierdzenie jest nieaktualne. Przepraszam.

Wojna o kota

W niewielkim mieście Tychy jedna z bibliotek miejskich przygarnęła kiedyś kota znajdę. Nikt z pracowników nie mógł zabrać go do domu, ponieważ mieli już inne zwierzaki. Łaciaty kot Kubuś bardzo cenił sobie ciepły kąt, pełną miseczkę i ludzką opiekę. Przyzwyczaili się do niego też czytelnicy, nazywając przybytek "Biblioteką pod Kotem". Jednak jednej osobie ten stan rzeczy nie bardzo się podobał; ktoś wysłał do dyrektora bibliotek miejskich anonimowy donos, przedstawiając się jedynie jako osoba cierpiąca na alergię na koty i domagając się usunięcia czworonożnego lokatora z biblioteki. Dyrektor nie badając sprawy nakazał natychmiastową eksmisję kota z książkowego lokalu. Kierowniczka tej biblioteki zabrała go do swego domu, ale tam biedak musiał siedzieć w zimnym holu, ponieważ resztą mieszkania władał groźny pies husky. Gdy o całej aferze dowiedzieli się czytelnicy, zbulwersowani czyjąś złośliwością zorganizowali akcję protestacyjną i zebrali prawie 600 podpisów pod petycją domagającą się powrotu kota do biblioteki. Dołączyli stosowne dokumenty z Sanepidu, poświadczające zdrowie kota i zagrozili bojkotem bibliotek miejskich. Pismo wylądowało na biurku burmistrza (lub prezydenta) miasta, który jest przełożonym dyrektora bibliotek. Burmistrz (prezydent) nakazał natychmiastowy powrót Kubusia między półki z książkami, co ten z nieukrywaną satysfakcją uczynił.