Dziennikarz "kulinarny" Wojciech Nowicki w "GW" opisuje krakowskie restauracje. Jedne chwali, drugie określa czasem jednoznacznie: "dno dna". Do tych bardzo chwalonych należy otwarta w 2008 roku na Kazimierzu (ul. Dietla) restauracja "Genji" prowadzona przez Koreańczyka i z koreańską (chyba) obsługą. Można tam zjeść świetne potrawy kuchni koreańskiej, jak chempong, kimchi ( w Japonii kimuchi) chigae, sundubu, placki haemul pajeon, ale również potrawy japońskie. Właściciel lokalu wszystkie surowce sprowadza z ojczyzny i to zapewne decyduje o orygilnalności smaku jedzenia. Nowickiego zachwyca nie tylko autentyzm kuchni, ale także atmosfera dalekowschodniego biznesu, "z ukłonami, uśmiechami, chóralnym >>dzień dobry<<, >>dziękujemy<<>>do widzenia<<". Może odwiedzimy z Ayano tą miłą knajpkę.
środa, 14 stycznia 2009
Genji
Dziennikarz "kulinarny" Wojciech Nowicki w "GW" opisuje krakowskie restauracje. Jedne chwali, drugie określa czasem jednoznacznie: "dno dna". Do tych bardzo chwalonych należy otwarta w 2008 roku na Kazimierzu (ul. Dietla) restauracja "Genji" prowadzona przez Koreańczyka i z koreańską (chyba) obsługą. Można tam zjeść świetne potrawy kuchni koreańskiej, jak chempong, kimchi ( w Japonii kimuchi) chigae, sundubu, placki haemul pajeon, ale również potrawy japońskie. Właściciel lokalu wszystkie surowce sprowadza z ojczyzny i to zapewne decyduje o orygilnalności smaku jedzenia. Nowickiego zachwyca nie tylko autentyzm kuchni, ale także atmosfera dalekowschodniego biznesu, "z ukłonami, uśmiechami, chóralnym >>dzień dobry<<, >>dziękujemy<<>>do widzenia<<". Może odwiedzimy z Ayano tą miłą knajpkę.
wtorek, 13 stycznia 2009
Hipokryzja
Palę niestety papierosy i mam za sobą dwie nieudane wskutek tragicznych zbiegów okoliczności (za każdym razem śmierć bliskiej osoby) próby rzucenia nałogu. Mam też jednak na koncie mały sukces: zredukowałem ilość wypalanych papierosów z ponad 20 do 10 dziennie. To też wymagało i wymaga nadal sporo samozaparcia i siły woli po 33 latach palenia paczki papierosów dziennie.
Rozmaici działacze i politycy usilnie walczą z nałogiem palenia wśród społeczeństwa, nie tylko u nas, w różnych krajach z różnym skutkiem. Z wielkim szumem w USA, Wielkiej Brytanii, Irlandii itd. zakazano palenia w lokalach gastronomicznych, od ładnych paru lat nie ma już miejsc dla palących w samolotach, nie wolno palić na dworcach, stacjach i ostatnio w Krakowie na przystankach tramwajowych. Wszystko OK, ja to rozumiem, ale niech mi ktoś z tych wymyślaczy zakazów wyjaśni, gdzie jest granica przystanku tramwajowego? Niech urzędasy, które to wymyśliły, wyślą ludzi z pędzlami, żeby tą granicę wyraźnie na chodniku zaznaczyli. Bo jak do tej pory ten przepis służyć może straży miejskiej lub policji do karania albo nie karania według własnego widzimisię. Jeśli nie ma ludzi do malowania, niech urzędasy same złapią się za kubełek i pędzel w ramach czynu społecznego dla zdrowia społeczeństwa. A w ogóle jeśli to tak straszna trucizna, to dlaczego jest legalna i dlaczego państwo z premedytacją ją produkuje, zazdrośnie obwarowując monopolem? To samo z drugą niebezpieczną substancją - alkoholem.
Ja rozumiem, że to nie takie proste, bo to cały przemysł, fabryki, miejsca pracy itd. Ale po co ta cała niewarygodna hipokryzja? Można zakazać używania i handlu narkotykami? Można. Zakażcie więc hipokryci produkcji i używania tytoniu, spożywania alkoholu. Nie da się, prawda? Ale przestańcie kłamać, że chodzi o miejsca pracy. Na całym świecie chodzi o pieniądze. Więc przynajmniej przestańcie dyskryminować w idiotyczny sposób palaczy, skoro palenie jest legalne. Bardzo wiele osób w pubie przy piwku lubi sobie zapalić, dlaczego nie podzielić lokali na "palące" i "niepalące"? Nie można żyć samymi zakazami, o czym przekonali się już komuniści.
Rozmaici działacze i politycy usilnie walczą z nałogiem palenia wśród społeczeństwa, nie tylko u nas, w różnych krajach z różnym skutkiem. Z wielkim szumem w USA, Wielkiej Brytanii, Irlandii itd. zakazano palenia w lokalach gastronomicznych, od ładnych paru lat nie ma już miejsc dla palących w samolotach, nie wolno palić na dworcach, stacjach i ostatnio w Krakowie na przystankach tramwajowych. Wszystko OK, ja to rozumiem, ale niech mi ktoś z tych wymyślaczy zakazów wyjaśni, gdzie jest granica przystanku tramwajowego? Niech urzędasy, które to wymyśliły, wyślą ludzi z pędzlami, żeby tą granicę wyraźnie na chodniku zaznaczyli. Bo jak do tej pory ten przepis służyć może straży miejskiej lub policji do karania albo nie karania według własnego widzimisię. Jeśli nie ma ludzi do malowania, niech urzędasy same złapią się za kubełek i pędzel w ramach czynu społecznego dla zdrowia społeczeństwa. A w ogóle jeśli to tak straszna trucizna, to dlaczego jest legalna i dlaczego państwo z premedytacją ją produkuje, zazdrośnie obwarowując monopolem? To samo z drugą niebezpieczną substancją - alkoholem.
Ja rozumiem, że to nie takie proste, bo to cały przemysł, fabryki, miejsca pracy itd. Ale po co ta cała niewarygodna hipokryzja? Można zakazać używania i handlu narkotykami? Można. Zakażcie więc hipokryci produkcji i używania tytoniu, spożywania alkoholu. Nie da się, prawda? Ale przestańcie kłamać, że chodzi o miejsca pracy. Na całym świecie chodzi o pieniądze. Więc przynajmniej przestańcie dyskryminować w idiotyczny sposób palaczy, skoro palenie jest legalne. Bardzo wiele osób w pubie przy piwku lubi sobie zapalić, dlaczego nie podzielić lokali na "palące" i "niepalące"? Nie można żyć samymi zakazami, o czym przekonali się już komuniści.
poniedziałek, 12 stycznia 2009
Orkiestra. Złodziejski bank
Lubię Jurka Owsiaka i podziwiam go działalność jego Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, która rok w rok bije rekordy uzbieranych sum na lecznictwo. To ewenement w skali Europy, ale moim zdaniem jednak obrazuje on słabość i wieczne żebractwo w naszym kraju. Na świecie w normalnie funkcjonujących państwach o takie rzeczy jak leczenie dzieci to właśnie państwo powinno zadbać. Takie akcje kwestowania, czy charytatywne koncerty organizowane są np. na rzecz głodującej Etiopii lub Ugandy, albo na walkę z AIDS - problemem ogólnoświatowym. A u nas? Jurek Owsiak jak zwykle co roku załatwi 25 - 30 milionów zł na leczenie dzieci i jakoś to będzie. Najbardziej mnie zbulwersowała w ubiegłym roku wiadomość, że w jednym ze szpitali odkryto nieużywany i niszczejący w piwnicach bardzo drogi sprzęt medyczny ufundowany przez Orkiestrę Owsiaka.
Przed chwilą, w trakcie pisania tego tekstu odebrałem telefon, który też mnie zdenerwował. Pani z banku, w którym kilka lat temu zlikwidowałem konto, nagle informuje mnie, że mam zadłużenie na ponad 19 dolarów z tytułu obsługi mojego konta. Okazuje się, że baba której zleciłem wypłacenie wszystkich pieniędzy i zamknięcie rachunku, pieniądze wydała, ale konta nie zamknęła. Konto wtedy kazałem zlikwidować, kiedy zorientowałem się, że przestano naliczać mi oprocentowanie, tylko potrącano co miesiąc parę złotych za "obsługę". A przecież nie zlecałem bankowi żadnych usług w postaci płacenia moich zobowiązań itp., zanosiłem swoje pieniądze, a bank tylko i wyłącznie nimi obracał, zarabiał na tym i kazał sobie jeszcze za to płacić. Teraz okazuje się, że wbrew mojej woli trzymali moje konto i obciążali je kosztami "za obsługę". Co takiego robili, żeby to kosztowało prawie 20 $? Okazuje się, jak wielką miałem rację, chcąc zrezygnować z usług złodziejskiego banku.
Przed chwilą, w trakcie pisania tego tekstu odebrałem telefon, który też mnie zdenerwował. Pani z banku, w którym kilka lat temu zlikwidowałem konto, nagle informuje mnie, że mam zadłużenie na ponad 19 dolarów z tytułu obsługi mojego konta. Okazuje się, że baba której zleciłem wypłacenie wszystkich pieniędzy i zamknięcie rachunku, pieniądze wydała, ale konta nie zamknęła. Konto wtedy kazałem zlikwidować, kiedy zorientowałem się, że przestano naliczać mi oprocentowanie, tylko potrącano co miesiąc parę złotych za "obsługę". A przecież nie zlecałem bankowi żadnych usług w postaci płacenia moich zobowiązań itp., zanosiłem swoje pieniądze, a bank tylko i wyłącznie nimi obracał, zarabiał na tym i kazał sobie jeszcze za to płacić. Teraz okazuje się, że wbrew mojej woli trzymali moje konto i obciążali je kosztami "za obsługę". Co takiego robili, żeby to kosztowało prawie 20 $? Okazuje się, jak wielką miałem rację, chcąc zrezygnować z usług złodziejskiego banku.
niedziela, 11 stycznia 2009
Różowy konik morski
Mała siostrzenica Ayano zaciekawiona była kiedyś konikiem morskim, a poza tym lubi kolor różowy. Dlatego więc sporządziłem dla niej kartkę urodzinową z różowym konikiem morskim. Na drugiej stronie figuruje zielony ślimak z różową muszlą. Oba stworzenia mają widoczne serduszka, bo jest to ostatnio element jej rysunków. Jutro trzeba to wysłać do Japonii. Jutro także mam dzień zajęć, a zaplanowany przez wykładowcę temat to kaligrafia kanji. Zabiorę więc pędzle z domu, jak i symboliczne japońskie ozdoby noworoczne, leżące u mnie w domu ładnych parę lat. Odkurzałem je, ale jednak te lata leżenia (i wiszenia) zrobiły swoje i "muzealność" ozdóbek widać gołym okiem.
Wczoraj miałem miłą konferencję na skypie z mimi córkami-zjawami. Nazywam je tak, bo pojawiają się korespondencyjnie lub na skypie z rzadka i znienacka niczym zjawy. Jedna "pojawia" się z USA, druga z Irlandii i nie wiedzą, dlaczego są "zjawami". Jesienią w sam dzień moich urodzin, zupełnie o tym nie wiedząc (co uważam za oczywiste - to JA mam pamiętać o urodzinach dzieci, a nie na odwrót) i Marta (USA) i Paulina (Irlandia) pojawiły się wirtualnie u mnie niezależnie od siebie. I choć o tym nie wiedziały, sprawiły mi najlepszy urodzinowy prezent.
sobota, 10 stycznia 2009
Czkawka
Teraz jakby mało było kłopotów związanych ze światowym kryzysem, spadły na Europę problemy z dostawą gazu z Rosji. Niby chodzi tylko o nieporozumienia Ukrainy z Rosją o cenę gazu z jednej strony, a koszty jego tranzytu przez Ukrainę z drugiej, ale odbija się to na zaopatrzeniu w gaz kilku krajów. Polska akurat nie jest w najgorszej sytuacji, jak marznące kraje bałkańskie, mamy dostawę także przez Białoruś, duże zapasy gazu i własne niemałe złoża pod ziemią, ale teraz właśnie czkawką odbija nam się działanie SLD-owskiego rządu sprzed kilku lat. Byliśmy o krok od podpisania umowy na dostawę gazu z Norwegii, ale ówczesny premier Miller (SLD) zerwał negocjacje. Zamiast rozpocząć eksploatację naszych złóż gazu, angażowano się w poszukiwania i wiercenia na morzu. Miller tłumaczył się, że norweski gaz droższy jest od rosyjskiego, teraz gdyby nie zgromadzone na szczęście zapasy, trzęślibyśmy się z zimna jak Bułgarzy, bo drogi wielki sąsiad traktuje swoje surowce nie w kategoriach biznesu, ale polityki, a właściwie politycznego szantażu.
Za wpakowanie Polski w energetyczną zależność od Rosji powinno się tamtą ekipę rządzącą postawić przed Trybunałem Stanu.
Za wpakowanie Polski w energetyczną zależność od Rosji powinno się tamtą ekipę rządzącą postawić przed Trybunałem Stanu.
czwartek, 8 stycznia 2009
Ulga od mrozu. Może ulga w Korei Pn.?
No i mamy ocieplenie, tzn. rano termometr już nie wskazywał -18 st.C , ale -8. A teraz (13:00) jest tylko -5. Co dnia ma być cieplej, aż do 1, 2 stopni powyżej zera, ale równocześnie przyjdą opady śniegu i śniegu z deszczem. To będzie paskudniejsze, niż mróz i wychodzi na to, że na najbliższe zajęcia będę się przeprawiał przez błoto śniegowe, lub ślizgał po mokrym lodzie. Na samą myśl o przewrotce już mnie bolą kości.
W "Gazecie na Święta - GW" przeczytałem dużą publikację na temat Korei Północnej i jej władców. Rozśmieszył mnie jeden zwłaszcza fakt z życia Kim Ir Sena. Otóż kiedyś zafascynował się on postacią marszałka Piłsudskiego, ponieważ przetłumaczono mu słowo Naczelnik jako Wielki Wódz, poczuł więc jakby bratnią duszę, nie bacząc na to, że Naczelnik był wrogiem komunistów. Nauczył się na pamięć wiersza o Marszałku, a gdy podczas spotkań z PRL-owskimi dyplomatami kazał sobie recytować ów wiersz, płakał jak dziecko.
W Polsce ambasadorem Korei Północnej jest obecnie Kim Pyong Il, syn Kim Ir Sena i przyrodni brat dyktatora Kim Dzong Ila. Nie pokazuje się publicznie w dużych miastach, ale upodobał sobie maleńką miejscowość na Podlasiu - Boćki. Podziwia tam relikwię kolców z korony cierniowej Chrystusa, a nawet przywiózł tam kiedyś wizerunek Chrystusa z pyłu diamentowego, wykonany przez artystę Koreańczyka. W Polsce działa jedyny w kraju Klub Przyjaciół Korei (Północnej), liczy kilkunastu członków, a są nimi mieszkańcy Boćków i jacyś lewicujący studenci. Od czasu do czasu kilku z nich (zespół ludowy też) jest zapraszanych do Phenianu. Po przyjeździe lokowani są w jedynym tu hotelu pod czujną opieką bezpieki. Pod równie czujną opieką zwiedzają wybrane fragmenty miasta, zespół ludowy występuje na akademiach, a niektórzy członkowie delegacji (zapewne ci w lepszych garniturach) przemawiają do ludu koreańskiego. I znowu najśmieszniejsze jest to, że mogą oni mówić co chcą, bowiem ich słowa i tak będą tłumaczone na tekst przygotowany wcześniej przez "fachowców" koreańskich. Przedstawiani są publiczności jako "Wielcy Przyjaciele Korei" i "Wielcy Ludzie z Polski", tak więc lud jest przekonany, że słucha i widzi króla lub prezydenta. A to chłopek-roztropek z Boćków.
Ludzie w Boćkach nie wierzą dziennikarzom, gdy ci informują ich, że Korea Północna jest krajem ateistycznym - przecież pan ambasador podarował im diamentową podobiznę Jezusa Miłosiernego...
P.S. Wywiad południowokoreański sugeruje, że Kim Dzong Il może nie żyć, lub jest sparaliżowany po dwóch wylewach. Znawcy tematu uważają, że warszawski ambasador Korei Pn. może objąć stery komunistycznego państwa. Ci którzy go znają, twierdzą że nastąpiłoby wtedy zelżenie reżimu.
W "Gazecie na Święta - GW" przeczytałem dużą publikację na temat Korei Północnej i jej władców. Rozśmieszył mnie jeden zwłaszcza fakt z życia Kim Ir Sena. Otóż kiedyś zafascynował się on postacią marszałka Piłsudskiego, ponieważ przetłumaczono mu słowo Naczelnik jako Wielki Wódz, poczuł więc jakby bratnią duszę, nie bacząc na to, że Naczelnik był wrogiem komunistów. Nauczył się na pamięć wiersza o Marszałku, a gdy podczas spotkań z PRL-owskimi dyplomatami kazał sobie recytować ów wiersz, płakał jak dziecko.
W Polsce ambasadorem Korei Północnej jest obecnie Kim Pyong Il, syn Kim Ir Sena i przyrodni brat dyktatora Kim Dzong Ila. Nie pokazuje się publicznie w dużych miastach, ale upodobał sobie maleńką miejscowość na Podlasiu - Boćki. Podziwia tam relikwię kolców z korony cierniowej Chrystusa, a nawet przywiózł tam kiedyś wizerunek Chrystusa z pyłu diamentowego, wykonany przez artystę Koreańczyka. W Polsce działa jedyny w kraju Klub Przyjaciół Korei (Północnej), liczy kilkunastu członków, a są nimi mieszkańcy Boćków i jacyś lewicujący studenci. Od czasu do czasu kilku z nich (zespół ludowy też) jest zapraszanych do Phenianu. Po przyjeździe lokowani są w jedynym tu hotelu pod czujną opieką bezpieki. Pod równie czujną opieką zwiedzają wybrane fragmenty miasta, zespół ludowy występuje na akademiach, a niektórzy członkowie delegacji (zapewne ci w lepszych garniturach) przemawiają do ludu koreańskiego. I znowu najśmieszniejsze jest to, że mogą oni mówić co chcą, bowiem ich słowa i tak będą tłumaczone na tekst przygotowany wcześniej przez "fachowców" koreańskich. Przedstawiani są publiczności jako "Wielcy Przyjaciele Korei" i "Wielcy Ludzie z Polski", tak więc lud jest przekonany, że słucha i widzi króla lub prezydenta. A to chłopek-roztropek z Boćków.
Ludzie w Boćkach nie wierzą dziennikarzom, gdy ci informują ich, że Korea Północna jest krajem ateistycznym - przecież pan ambasador podarował im diamentową podobiznę Jezusa Miłosiernego...
P.S. Wywiad południowokoreański sugeruje, że Kim Dzong Il może nie żyć, lub jest sparaliżowany po dwóch wylewach. Znawcy tematu uważają, że warszawski ambasador Korei Pn. może objąć stery komunistycznego państwa. Ci którzy go znają, twierdzą że nastąpiłoby wtedy zelżenie reżimu.
Subskrybuj:
Posty (Atom)